Gece liman bölgesinde siren sesleri uzaktan yankılanıyordu. Depodan kaçışları, şehrin karanlığında bir çatlak gibi iz bırakmıştı.
Kerem ve Valentina, terk edilmiş bir binanın içine sığındı. Kapı kapanınca içerisi tamamen sessizleşti.
Kerem nefes nefeseydi.
“Baban… beni neden hedef alsın?” diye sordu.
Valentina bir süre cevap vermedi. Sanki kelimeleri tartıyordu.
“Çünkü sen yanlış soruları sormaya başladın,” dedi sonunda.
Kerem ona döndü.
“Ben sadece cinayetleri çözmeye çalışıyorum!”
Valentina’nın bakışları sertleşti.
“İşte sorun da bu.”
O sırada telefon çaldı.
Valentina’nın telefonu.
Ekranda tek bir isim vardı:
“RAVEN”
Valentina telefonu açtı.
“Konuş.”
Karşıdan gelen ses derin ve soğuktu:
“Kaçışın uzun sürmeyecek.”
Valentina gözlerini kapattı.
“Beni bulamazsın.”
Ses hafif bir gülüşle karşılık verdi:
“Ben seni hiç kaybetmedim ki.”
Kerem dikkatle dinliyordu.
“Bu kim?” diye fısıldadı.
Valentina telefonu kapattı.
Ve ilk kez çok net konuştu:
“Babam.”
O an binanın üst katından bir gürültü geldi.
Kerem silahını çekti.
“Bizi buldular.”
Valentina başını salladı.
“Hayır… bizi çoktan bulmuşlar.”
Kapı yavaşça açıldı.
İçeri giren adamlar değil, tek bir kişi vardı.
Uzun siyah kaban… ağır adımlar… ve yüzü gölgede kalan bir adam.
Ama onun varlığı bile odayı değiştirmişti.
Valentina bir adım geri çekildi.
Kerem fısıldadı:
“Bu mu… baban?”
Valentina cevap vermedi.
Adam konuştu:
“Valentina.”
Sesinde ne öfke vardı ne sevgi. Sadece kontrol.
“Eve dönme vaktin geldi.”
Valentina dişlerini sıktı.
“Ben senin evine ait değilim.”
Adam yavaşça Kerem’e döndü.
“Demek bu da var…”
Kerem silahını kaldırdı.
“Polis! Olduğun yerde kal!”
Adam hiç tepki vermedi.
Sadece gülümsedi.
“Polis mi?”
Sonra Valentina’ya baktı.
“Bunu mu seçtin?”
Valentina öne çıktı.
“Onu bırak.”
Adam başını eğdi.
“Onu sen seçmedin. O seni buldu.”
Kerem şaşkındı.
“Ne demek bu?”
Adam cevap vermedi.
Sadece cebinden eski bir dosya çıkardı ve yere attı.
Dosya açıldı.
İçinde Kerem’in çocukluk fotoğrafı vardı.
Kerem dondu.
“Bu… nasıl olur?”
Valentina’nın gözleri ilk kez büyüdü.
Adam sakin bir sesle konuştu:
“Çünkü sen de bu hikâyenin içindesin, komiser.”
O anda ışıklar söndü.
Bir el silah sesi…
Ve kaos başladı.
Valentina Kerem’i yere çekti.
“Bize tuzak kurdu!” diye bağırdı.
Kerem şoktaydı.
“Ben… onu tanımıyorum!”
Valentina Kerem’e baktı.
“Tanıyorsun. Sadece hatırlamıyorsun.”
Işıklar tekrar geldiğinde adam gitmişti.
Ama geriye tek bir şey bırakmıştı:
Duvara yazılmış bir cümle:
“GERÇEK BAŞLADI.”