Bölüm 25: Seni Anlattım
Güneş doğuyordu ve ben odamın balkonunda sabahlığımla Güneşin doğuşunu izliyordum. Biz birbirimize Güneşin doğuşunu vermiştik. Güneş doğana kadar sadece ikimizdik şimdiyse ayrı ve tektik.
Bacaklarımı kendime çekip çenemi dizlerime yerleştirdim. Nasıldı? Ne yapıyordu? O kadar merak ediyordum ki. En kötüsü de benden nefret ediyordu.. Başka biri olduğunu söylediğimde, evleneceğimi duyduğunda elimi bırakışı.. Gözlerindeki hayal kırıklığı..
Güneş doğduğunda gülümsedim. Gece içtiğim şarap ve kadehi elime alıp odaya girmiştim.
Bugün Valentina Roza olacak olmam ne kadar heyecan vericiyse bir o kadar zorlukları getirecek olan şeydi.
Şişmiş yüzümü ve dün Ellen'ın yüzüme sürdüğü akmış olan her şeyi yıkayarak çıkardıktan sonra kapının çalınma sesiyle odaya geri dönmüş kapıyı açmıştım.
Saçları benimki gibi karışık üzerinde sabahlıkları olan kardeşim elinde aynı zamanda iki kadeh getirmiş bir şey demeden yatağıma oturmuştu. Kapıyı kilitleyip onun karşısına oturdum. Sırtımı yatak başlığına yaslarken ayaklarımı uzatıp rahatça uzandım. O da benim gibi dururken yarısına geldiği şişeden ikimize de doldurup birini bana uzattı diğerini de kendine almıştı.
"Ellen?" dediğimde dalgın gözleri beni buldu.
"Sormayacak mısın?"
"Duyacağım şeylerden korkuyorum."
"Korkarak bir şeyler olmamış gibi davranamayız." başıyla onayladı.
"Carrol mu ben mi?" dediğinde bir yudum aldım kadehimden.
"Carrol." kaşlarını çattı.
"Bunu nasıl yapabilir! Carrol'un ne kadar hasta olduğunu biliyordu. Üstelik ona hep samimi iltifatlar ederdi." güldüm.
"Peki, ilaç?" sorusuna cevap olarak başımı olumlu anlamda salladım.
Ellen ve ben rahattık.. Sohbet ederken ne düşündüğümüzü anlar daha kısa sürede her şeyi konuşmuş olurduk.
"Bu berbat bir şey Roza. Carrol'a anlatmayacak mısın?" dediğinde reddettim hemen.
"Şimdilik gerek yok."
"Ama dün neden böyle davrandığını bilmesi gerek." diyen Ellen'a gülümsedim.
"Sen anlatmak ister misin?" dediğimde kararsızca baktı bir süre sonrasında başını tavana çevirip gözlerini kapattı. Benim gibi o da uyuyamamıştı anlaşılan.
"Ne zamandır tehdit ediyor seni?" dediğinde bir yudum daha aldım kadehimden.
"Carrol yanımıza geldiği ilk andan beri." dediğimde gözlerini açtı. Gözleri dolmuştu.
"Ben berbat bir kardeşim bunu nasıl anlamam!" güldüm.
"Saçmalama Ellen. Başında o kadar şey varken bunu nasıl anlayacaktın?"
"Özür dilerim."
"Dünya suçu olmayanların özür dileyeceği bir yer olmamalı." dediğimde göz yaşları akarken gülümsedi.
"Bunu nasıl yapıyorsun?" sorum karşısında tek kaşını kaldırdı.
"Neyi?" dediğinde yanağına dokunup göz yaşını gösterdim. Şaşkınlıkla bana bakarken cevap bekliyordum."Üzgün hissettiğinde ağlarsın Roza. Bazense o kadar mutlu olursun ki ağlarsın. Bazen de canın yandığında acıdan tutamazsın göz yaşlarını." dediğinde kaşlarımı çattım.
"Bunun doğru olduğunu sanmıyorum."
"Nasıl yani?"
"Carrol kan kusarken kendimi berbat hissettim. Majesteleri beni tehdit ederken hem üzgün hem de sinirli hissettim. Bir de.." az kalsın söyleyeceğim şeyi anlayarak kadehte kalan son yudumu içip gözlerimi başka yöne çevirdim.
"Hadi ama! En heyecanlı yerinde durdun."
"Ne heyecan ama.." dediğimde güldü.
"Anlatmazsan buradan ikimizde çıkmayacağız." gülerek elindeki şişeyi aldım.
Şişenin yarısından az olan şarap boğazımı yakarken bittiğinde elimin tersiyle ağzımı sildim.
"Ayıkken söyleyemeyeceğin kadar önemli mi?"
"Sanırım aklımda bir sürü şey olunca sarhoş olamıyorum." dediğimde gülerek omzumu sıvazladı.
"Anlat bakalım Valentina Roza.." ilk defa tam adımı söylediğinde garip hissettiği belliydi.
"Ben Leon ile evlenmek için gitmiştim ya?"
"Evet hatırlıyorum." diyerek heyecanıyla ayaklarını toparladı ve bana döndü. Bende ayaklarımı toparlayıp tamamen ona döndüm.
"Ben orada biriyle tanıştım." dediğimde gülümsedi kocaman.
"Ya yavaş yavaş anlatmasana heyecan yaptım." dediğiyle beni güldürürken devam ettim.
"Adı Ares. Ellen görmen lazım o kadar kibar ki. Üstelik çok yetenekli ve yakışıklı olduğunu kabul etmeliyim. Önce aramızda birkaç atışma oldu bir süre sonra nasıl olduğunu fark edemeden ona çekildiğimi hissettim.. Sonra Güneş doğana kadar beraber kalmaya karar verdik. Ona masalmış gibi kendi hayatımı anlattım, dizlerimde uyudu. Beni her üzgün gördüğünde dinledi, benimle beraber üzüldü. Böyle onu görünce kalbimin hızını kontrol edemiyordum." diyerek elimi kalbimin üzerine bastırdım. Diğer yarım gibi hissettirmişti bana konuşmadan anlaşabileceğim diğer yarım gibi..
"Ethan'ın en yakın arkadaşı ve güvendiği kişi de o." dediğimde içimde yaşadığım mutluluk hissi tekrar gizlendi.
"Yok artık!"
"Hani şu karşılıklı nefret ettiğimiz Ethan."
"Evet o."
"Sonra ne oldu peki?"
"Ayrıldık. Buraya geldim. Majesteleri beni onu öldürmekle tehdit etti. Denedi biliyor musun onu öldürmeyi denedi sonra ben yaralandım. Buraya gelirken de benden nefret etmesi için başkasıyla evleneceğimi, onu kandırdığımı aslında hiç sevmediğimi söyledim. Görmen lazım Ellen, bakışlarındaki değişimi, hayal kırıklığını, ellerimi bırakışı.. Sonra majesteleri yüzünden zehirlendi ve her yere kan kustu. Ne olursa olsun benden kalmamı istedi.. İkimizi de parçalara ayırıp öyle geldim buraya. En çok nefret ettiği kişi de Roza iken aramızdaki şey zaten bitecekti.."
"S-senin gözlerin doldu. Gel buraya." diyerek kollarını açtığında sıkıca sarıldım ona.
"Ben paramparça haldeyim ama göz yaşlarım düşmüyor.. Bu yüzden o söylediklerin yanlış işte.." saçlarımı okşadı.
"İlk defa gözlerinin dolduğunu görüyorum bu bile ilk iken bu kadar çabuk ağlayamazsın Roza. Ben yanında olacağım. O Aresi de bulup sana getireceğim." dediğinde hemen ayrıldım.
"Sakın!"
"Sakin ol. Her şey bittikten sonra onunla beraber olabilmen için zamanın olacak. Bu yüzden seni beklemesini söylemeliyim ona."
"Yapma bunu." bir şey demeden ayağa kalktı.
"Hadi dinlen biraz, yorgunsun."
"Ellen!" ben ona seslenirken duymamış odadan çıkmıştı. Umarım benimle dalga geçiyordur..
İçime attıklarımı konuşmak rahatlamamı sağlarken bedenimin de rahatlayabilmesi için uyumaya çalıştım.
______________________
İki kardeşin dertleştiği bir bölümdü nasıl buldunuz?