Bölüm 2

Yıllar geçtikçe içimdeki asker olma isteği daha da güçlendi. Okul sıralarında otururken aklım hep cephedeydi; disiplin, düzen ve vatan için verilen mücadele beni çağırıyordu. Herkes bana başka bir hayat biçmeye çalışsa da ben kendi kaderimi seçmek istiyordum. Gençliğimin ilk yıllarında ülkenin içinden geçtiği zor günleri yakından hissettim. Gazetelerde okuduğum savaş haberleri, radyodan yükselen çatışma sesleri kalbimde derin izler bırakıyordu. Erkekler cepheye giderken, kadınların yalnızca geride kalması gerektiği düşüncesi beni yaralıyordu. Oysa vatan sevgisinin cinsiyeti yoktu. Asker olamasam bile pes etmedim. Kendimi geliştirmeye devam ettim. İlk yardım öğrendim, dayanıklılığımı artırmak için gizlice antrenman yaptım. Her düşüşte daha güçlü kalktım. Gücün yalnızca silahta değil, yürekte olduğunu o yıllarda öğrendim. Bir gün, Kore’de savaş çıktığı haberi tüm ülkeye yayıldı. Türkiye’nin asker göndereceği konuşuluyordu. O an kalbim yerinden çıkacak gibi attı. Cepheye gidemeyeceğimi biliyordum ama yine de elimden gelen bir şey olmalıydı. Eğer asker olamıyorsam, yaralıları yaşatacaktım. İşte o gün, kaderimin yönü değişti.