Pusulanın iğnesi, nerede olursa olsun tek bir yönü işaret ediyordu: Eski Resim Atölyesi.
Burası, kurumuş boyaların, kırık fırçaların ve üzeri toz kaplamış tuvallerin mekânıydı. "Gerçek olmayanın ardı" sözü Damla'ya bir ipucu vermişti. Tuval üzerindeki resimler "gerçek" değildi; onlar birer temsildi.
Atölye öğrencilerin çoğu tarafından unutulmuştu. Yıllardır kapısı kapalı dururdu.
Damla, Berna ve Şeyma o gün teneffüste koşar adım atölyeye yöneldi. Kapıyı araladıklarında içeri yoğun eski boya kokusu doldu. Kurumuş fırçaların çatırtıları, pano tahtasının solmuş izleri, yerde unutulmuş çizim kâğıtları...
Berna burnunu tıkadı.
"Burası boya depremi geçirmiş gibi."
Şeyma kaşığını sallayıp duvara vurdu.
"Tınnn! Kaşık testim diyor ki, burada bir şey gizleniyor!"
Küçük Kırışık'ın sesi geldi:
"Duvardaki tablo. O büyük tuval."
Arka duvarda, toz ve gri bir bez örtüsüyle kaplı büyük bir tablo vardı. Damla yavaşça örtüyü çekti.
Ve üçü birden nefesini tuttu.
Tablo inanılmazdı.
Boyalar canlı, fırça darbeleri güçlü, renk katmanları kalındı. Okulun eski bir şenliğini resmeden bu tabloda sarı balonlar uçuyor, çocuklar dans ediyor, ortasında ise kırmızı bir uçurtma gökyüzüne yükseliyordu. Ama tablonun sol köşesi tuhaf biçimde bomboştu. Sanki oraya bir şey çizilecekmiş gibi yer bırakılmıştı.
Damla pusulayı çıkardı. İğne tabloya doğru titredi.
"Buraya doğru gösteriyor," diye fısıldadı.
Şeyma tabloyi inceledi.
"Boş köşe neden boş ki? Her yer renk renk ama bir köşe tamamlanmamış."
Berna çerçeveye eğildi.
"Arkası... arkasına bakalım mı?"
Tabloyu dikkatlice yerinden oynatınca arkasında bir not yapıştırılmıştı:
"Bu tablo okulun ilk Renk Festivali'nden kalma. Ortasındaki uçurtma gerçekti. Kim hatırlıyorsa, buraya eklesin."
Damla ve arkadaşları birbirine baktı.
"Peki ama kim hatırlıyor ki?" dedi Berna sessizce.
Bu sorunun cevabı, o gün değil ama çok yakında gelecekti.