Bölüm 3

Derin, kütüphanenin camından dışarı bakarken, hafif yağmur tanelerinin camlara vurduğunu izliyordu. Pembe çiçekli ağaçlar, gri gökyüzünün altında soluklaşıyor, yapraklar hüzünlü bir şekilde düşüyordu. İçinde tarif edemediği bir boşluk vardı; Ege’yi düşündükçe kalbi hızlanıyor ama bunu kabul etmekten korkuyordu. O sırada Ege sessizce yanına oturdu. Ellerinde bir fincan kahve, gözleri uzaklara dalmıştı. Derin fark etti ki, Ege de kendi dünyasında yalnız kalmış gibiydi. Aralarındaki sessizlik uzun sürdü. “Seninle… konuşmak istiyorum,” dedi Derin, sesini kendine zor duyuracak kadar alçak tutarak. Ege başını hafifçe kaldırdı, gözleri Derin’in gözleriyle buluştu. Ama bir kelime etmedi, sadece hafifçe başını salladı. Derin iç çekti, sonra defterini karıştırmaya devam etti ama her satırda Ege’nin sessiz varlığı hissediliyordu. O an, ikisi de fark etti ki, kelimeler olmadan da birbirlerini anlıyorlardı. Fakat sessizlik, aynı zamanda bir duvar gibi duruyor, hislerini dışa vurmalarını engelliyordu. Bahçe yolunda yürürlerken, rüzgâr Derin’in saçlarını savurdu. Pembe çiçekler yere düşüyor, ayaklarının altında hışırdıyordu. Derin düşündü: Acaba Ege de aynı şeyi mi hissediyor? Ama Ege sessizliğini bozmadı, sadece hafifçe gözlerini yerde gezdirdi. O gün, kampüsün çiçekli bahçesi hem güzel hem de hüzünlü bir sahneye dönüştü. İkisi de istemeden birbirine çekiliyordu ama bu çekimi itiraf etmek, her ikisi için de çok zor görünüyordu. Ve böylece, küçük bir bakış, bir sessizlik, bir el hareketi… Hepsi, Ege ve Derin’in kalplerinde sessiz bir fırtına yaratıyordu.