Bölüm 13

Sonbaharın hafif serinliği, kampüsün taş yollarına yayıldı. Yapraklar ayaklarının altında hışırdıyor, pembe çiçekli ağaçların dallarından süzülen damlalar, gün ışığında hafifçe parlıyordu. Derin ve Ege, kütüphaneden çıkmış, taş yollar boyunca sessizce yürüyordu. Ancak Derin’in aklında hâlâ Melis’in küçük yakınlaşmaları dönüyordu.“Biliyorum, Ege… ama bugün biraz daha planlı görünüyor,” dedi Derin içinden, kendi kendine fikirler üretmeye başlamıştı. Ege yanına dönüp gülümsedi: “Ne düşünüyorsun?” Derin hafifçe kaşlarını çattı: “Hiçbir şey… sadece dikkatli olalım.”Melis, grup projeleri için Ege’ye yaklaşırken, gözlerinde hafif bir kıvılcım ve stratejik bir bakış vardı. “Ege, seninle birkaç fikir paylaşmak istiyorum,” dedi, hafifçe yaklaşarak. Derin bunu uzaktan fark etti, kalbi hafifçe sıkıştı ama yüzüne sadece sakin bir ifade yerleştirdi.Derin, kendi planını düşündü: Melis’in yaklaşmalarına doğrudan karşılık vermek yerine, Ege ile birlikte vakit geçirmeyi ve onun yanında olduğunun altını ince ince çizmeyi seçti. Kendi iç sesinde fısıldadı: “Sakin ol, tepki verme… ama varlığını hissettir.”Ege, Derin’in varlığını fark ederek hafifçe gülümsedi. Melis’in bakışları ve sözleri, onu şaşırtmıyor ama dikkatini dağıtıyordu. “Derin, birazdan kahveye gidebilir miyiz?” dedi Ege, sessizce. Derin hafifçe başını salladı; planı işe yarıyordu.Kampüsün taş yollarında yürürken, Melis farklı yönlerden sohbetler başlatıyor, Ege’yi projeler ve fikirlerle meşgul etmeye çalışıyordu. Ama Derin yanında olduğunda, Ege’nin ilgisi tamamen ona dönüyordu. Derin, sessizce bunu gözlemleyip, kendi stratejisinde başarılı olmanın rahatlığını hissetti.Bir bankta oturup kahvelerini yudumlarken, Derin hafifçe gülümsedi: “Biliyor musun, bazen küçük oyunlar… büyük anlamlar taşıyor.” Ege başını salladı ve Derin’in elini tuttu: “Evet… senin yanında her şey netleşiyor.”Melis, yan masadan sessizce onları izliyordu; stratejisi henüz tam olarak işe yaramamıştı. Derin’in varlığı ve Ege’nin dikkatinin tamamen ona dönük olması, küçük bir engel yaratıyordu. Ama bu durum, Melis’in planlı yaklaşma isteğini daha da artırıyordu.Kütüphane önünde durup taş yollar boyunca yürürken, Derin Ege’ye döndü: “Belki biraz daha vakit geçirebiliriz, birlikte projeyi bitirelim?” Ege hafifçe gülümsedi: “Tabii… seninle her şey daha kolay.”Pembe çiçekli ağaçların altından geçerken, hafif rüzgâr yaprakları savuruyor ve taş yolların sessizliği, sadece ikisinin adımlarına eşlik ediyordu. Derin, Ege’nin omzuna hafifçe yaslandı; küçük bir temas, sessiz bir güç gösterisi gibiydi.Melis, hafifçe yaklaşıp “Ege, bir şey sorabilir miyim?” dedi. Ege başını ona çevirdi ama gözleri kısa süre sonra Derin’e geri döndü. Melis hafifçe kaşlarını çattı ama gülümsedi; bu sefer biraz daha sabırlı davranacağını fark etti.Derin, içten içe bir tatmin hissi duydu. “Gördün mü… sadece yanında olmak bile yeterli,” diye düşündü. Ege, Derin’in bakışlarını fark ederek sessizce gülümsedi ve “Sadece seninle olmak, her şeyi dengeliyor,” dedi.Akşam yaklaşırken, kampüsün ışıkları yanmaya başladı. Taş yollar ve pembe çiçekli ağaçlar altında, Ege ve Derin yavaş yavaş yürüdüler. Derin, kıskançlıkla başlayan gerilimi, sabır ve stratejiyle dengelemeyi başarmıştı.Banklardan birine oturup gökyüzüne baktılar. Hafif rüzgâr saçlarını savuruyor, yapraklar ayaklarının altında hışırdıyordu. Derin hafifçe başını Ege’nin omzuna yasladı: “Bazen oyunlar… sadece neyin değerli olduğunu anlamamızı sağlıyor.”Ege de gülümseyerek Derin’in elini tuttu: “Ve senin yanında olduğumda, tüm bu oyunlar anlamsız kalıyor.”Taş yollar boyunca yürürken, Melis uzak bir köşeden onları izliyordu; bu kez daha planlı ve kararlı. Ancak Derin’in stratejisi, Ege ile olan bağını görünür kılmıştı ve Melis’in yaklaşmasını zorlaştırıyordu.Akşamın hafif karanlığı kampüsü kaplarken, ikisi taş yollar boyunca sessizce yürüdü. Rüzgâr, yapraklar ve hafif serin hava eşliğinde, Ege ve Derin için her adım hem sınav hem de bir güven göstergesiydi; ilişkilerinde yeni bir anlayış ve sabır doğmuştu.