Kendimi nasıl hissetmeliydim?
Bilmiyorum,ben şuan hiçbirşey düşünemiyorum.
Annem nasıl böyle birşey yapar aklım almıyor hem de ikinci kez.Gerçekten aklım almıyor ne hissetmem gerek ne düşünmem gerek bilmiyorum hira var ona bu durumu nasıl açıklayacağız bilmiyorum ben hiçbirşey bilmiyorum.Tam yarım saat sonra hira okuldan gelicekti ben hemen azra'ya anlattım babamın söylediklerini azra'da şaşırmıştı o da brklrmiyordu.Daha sonra ömer'e yazdım zaten ömer'le çok yakın arkadaştık herşeyimi biliyordu ayrıca ömer'le evlerimiz çok yakındı aynı mahalle içindeydi.Ömer'e anlattım hemen aşağı in bende geliyorum falan dedi aslında inmek istemiyordum ama hira servisle geldiği için onu almaya da inecektim o yüzden inmek zorunda kaldım.
Üstüm de sabah giydiğim kırmızı sweatshirt ve siyah pantalon vardı üstümü bile değiştirememiştim.Üstüme sadece şişme beyaz montumu geçirdim ve evden çıktım.Aşağı da ömer bekliyordu beraber servisin geldiği yere gittik beklemeye başladık.Ben normalde çekinirim bir arkadaşımın yanında ağlayamam ama o gün hiçbir şey umurumda olmadığı için ömer'in yanında hıçkıra hıçkıra ağladım.Ömer tabi ki yanımda oldu,sarıldı ve teselli cümleleri söyledi.Aslında onun da yapabileceği birşey değildi ama yine de yanımda olmuştu.Servis gelince ben gözlerimi sildim,ömer'e teşekkür ettim ve hira'yla eve gittik.Hira annemi sordu ben zaten konuşamıyordum babam annen arkadaşında diyerek geçiştirdi.
"Baba biliyor musun annem bana bir bileklik verdi hemde söz verdi beraber gezmeye gideceğiz."
"Bileklik mi?"
"Evet çantamda dur getireyim."
"Getir bakalım"
Getirdiğinde şok olmuştum çünkü bu babamın anneme hediye aldığı altın kalpli kolyeydi onu bırakmıştı.Sanırım artık gerçekten ailemiz dağılmıştı.
"Hadi amcanlara gidiyoruz"
"Tamam baba ben hira'nın üstünü değiştireyim sonra çıkalım"
"Tamam kızım"
Hira'nın üstüne pembe bir body ve kot pantalon giydirdim sonra ona sarıldım onu öptüm o daha çok küçüktü 6 yaşındaydı anneme çok bağlıydı nasıl olucakta annemden ayrı bir hayat yaşayacaktı?
Ben ne olursa olsum hira'yı asla annemin ellerine bırakmam madem o başka bir adama gitti o adamla mutlu olsun.Madem bizi bir hiç için yok saydı ezip geçti bizi unutup hayatına baksın o zaman.
Amcamlara geldiğimizde yengem ve amcam bize sımsıkı sarıldı.Amcam ve yengemi de çok seviyordum zaten yengem annem gibiydi amcam da ikinci babam gibi.Abim bizimleydi zaten o odasına gitti biz oturma odasına.Mertcan geldi o da kuzenim ama o da kardeşim gibi bir evin içinde büyüdüğüm biri o da bemdem 1 yaş küçük.O da sarıldı sonra mutfağa geçtik hira yemek yememişti ama zaten babam yemek sipariş etmişti hira'ya kendi yemeğini verdim o yerken bizde mert'le konuşuyorduk.
"Haberi yok mu daha?"
"Yok,mert nasıl söyleyeceğiz ki çok üzülür zaten daha çok küçük"
"İlla ki alışır canım zaten amcam size hem anne hem baba olur hem babamla annemde var"
"Tamam zaten biliyorum yengemler hep yanımızdaydı ama hira için birşey değişmez annemin yerini tutamaz"
Dediğim anda kapı çaldı başkası olsa alacaklılar geldi sanırdı ama anneannem gelmişti.O kadından nefret ettiğim kadar kimseden nefret etmiyordum bana çektirdiklerini asla unutamazdım.
Hemen babamların yanına geçip oturdu sanki hiç bilmiyormuş gibi babama
"Ne olmuş yine mi gitti?"
Dedi.Seni palavracı seni.
"Evet yine gitmiş şimdi düşün bakalım biz bunu hiraya nasıl söyleyeceğiz?"
Dedi babam ve sonra kapı yine çaldı.
Bu sefer sakin çalıyordu ama kapıyı açtığım anda teyzem beni ittirip babamların yanına geçti ve bir anda bağırmaya başladı.
"Lan ben sana demedim mi?"
"Ne dedin sümeyye ben neden hatırlamıyorum?"
"Anne ben sana demedim mi bu yine bir boklae yiyor instagram profilinde "M" yazıyor demedim mi?
"Nerden bileyim ben kızım ya gideceğini düşünemedim"
Sonra ne konuştular bilmiyorum teyzem madem biliyordu neden onu engellemek için birşey yapmadı?
Sonra mert'le biraz hira'yı oynattık.
Yengem geldi hira'yı aldı ne konuştular bilmiyorum ama hira'ya annemin artık olmadığını falan anlatmıştır bunu zaten herkes anlar.
Sonra eve gittik anneannemde bizimle geldi.
Daha biz eve girmeden anneannem annemle babamın odasına girmiş kıyafet ayarlıyordu.
Şaka gibi.
"Napıyosun sen?"
"Ya burada sümeyye'nin de kıyafetleri vardı onları ayırıyorum"
"Sen iyi misin hamide gitmiş çocuklar perişan sen kıyaget peşine mi düştün? Çık odamdan çabuk"
"Tamam be"
Çok yorgundum odama geçip üzerimi değiştirdim.
Kırmızı kareli pijamamı ve aycıklı üstümü giyindim.
Yatağa girdim ve kafamı yastığa koyar koymaz uyumuşum.
☆☆
Ertesi gün okuöa gitmemiştim.
Kalkıp odayı toparladım babam uyanmıştı o da işe gitmemişti gitmesi saçmalık olurdu zaten.
Babannemler köydeydi gece onları aramış ama dedem gece araba kullanamadığı için sabah yola çıkmışlar büyük ihtimalle şuan istanbul'a yaklaşmışlardır.
Hiçbir şey yemek istemiyordum o yüzden su içmek için mutfağa gittim.Tezgahın üzerinde bulaşıklar vardı bu neydi şimdi?
Dğn gece topluydu,belki babam yemiştir diye düşündüm.
"Baba mutfakta sen mi yemek yedin uyandırsaydın ben hazırlardım sana"
"Hayır kızım ben yemedim anneannen yemiş"
"Şuan nerede peki?"
"İşe gitmiş"
NE
Nasıl ya nasıl bizi tek bırakıp gider ya nasıl bu kadar rahat olabilirsin be kadın kızın gitmiş torunların annesiz kalmış.
Kalpsiz.
Sonra zaman nasıl geçti anlamadım.Telefona bile bakmak istemiyordum.
Azra okul çıkışı bize geldi beraber takıldık biraz.
Sonra aklıma birşey geldi.
"Azra annemin instagram hesani benim gmail hesabıma bağlı hesabına girebiliriz bakalım bu şey neyin nesiymiş."
"Git bakalım"
Telefonu getirdim ve hesaba girdim.
Şok olmuştum millete
"Kenan beni aldattı ben gidiyorum"
Demişti.
Lan sen nasıl bi yalancısın diye geçirdim içimden.
Sonra zaten hesap beni attı.
Sonra babannemler geldi dedem bizi görğnce ağlamaya başladı bende ona sarıldım.
Dedem kulağıma
"Ben yularıda ki ömür verdiği sürece hep yanınızdayım kızım"
Dedi.Babannem zaten ağlıyordu ona da sarıldım.
Babannemi çok seviyorum dedemi de öylr beni onşar büyüttüler çocukluğuö kütahya'da bir bahçenin içinde geçti.
Babamlar içeri geçti biz de azra'yla benim odama geçtik babamşar ne konuşuyordu bilmiyorum tek bildiğim artık babannemler bizimle yaşayacaktı.
Ve bu durum beni aşırı mutlu ediyordu.
