Günler geçti ben hala annemin yokluğuna alışamadım.
Bilmiyorum yani zaten annem ile aram iyi değildi ama ben hiç annemsiz kalmadım ki.Nasıl alışacağım?
Bilmiyorum kafamda soru işaretleri var.
Annemden hiç haber alamadık anneannem kendi evine gitti,babannem,dedem,babam,kardeşim ve ben beşimiz kalmıştık başka kimsemiz yoktu zaten.
Halamlar flaan gelmişti,tuğçe,emine,halam,amcam,
yengem hepsi yanımızdaydı sürekli bana hira'ya sarılıyolardı.Gerçekten annesizlik zor birşeymiş daha sadece bir hafta oldu ama gerçekten zormuş.
Akşama doğru halamlar gitti yine biz kaldık daha sonra
mert,abim,yengem ve amcam geldi.
Sarıldık oturdul bazen ağladım mert hep yanımda oldu sarıldı abim de öyle öptü sarıldı.
Hayatımın en zor zamanları ben bu acıya nasıl katlanacağım?
Herkesin bir sınavı vardır.
Benimde sınavım bu demekki.
☆
Gece oldu ben yine tek başıma kaldım düşüncelerimle.
Kafamda o kadar düşünce var ki artık kaldıramayacağım kadar fazla.
Ben gerçekten bunları haketmedim üstüne üstelik annem gittiği gün babama "Ben senin büyük kızın yüzünden kaçtım o evden Allah onun belasını versin"
demişti.Bir insan buna nasıl dayanır?bir anne evladına karşı bunu nasıl söyler?bir evlat bu acıya nasıl dayanır?
Gerçekten yoruldum.Ben zaten oldum olası annemin ve annemin kardeşinin fiziksel,psikolojik şiddetiyle uğraşıyorum ama onlara karşı hiç sesimi çıkartamadım.Neden bilmiyorum galiba annemi seviyordum ama içimde hep onu nefretle anacaktım.
O kadar ağlamıştım ki artık gözlerim şişmişti ve çok acıyordu içim hala soğumamıştı.
Kafamda intihar düşünceleri vardı ama babam çok üzülürdü biliyorum annem onu yaralamıştı zaten bir de ben yaralayamazdım ama ben o gece ilk defa bencilce düşünüp elime geçen ilk keskin şey ile kollarıma çizikler attım.Çok kan aktı öldürmedi ama canım çok yandı içim soğudu mu?
Hayır.Ama biraz da olsa rahatlamıştım en azından kollarımdan kan akmaya devam ediyordu ama ben kesmeyi bırakmıyordum en son dayanamayıp
"Allah'ım ben bu acıya dayanamıyorum al canımı da kurtulayım" diye yalvarırken ağlaya ağlaya geceyi sabah ettim.