El ele aşağı inmeye başladık.
Merdivenler bitince Esra ablaya baktım.
Ona şimdilik Esra abla dedemi söylemişti.
Bana güven verici bir bakış sundu sonra gülümsedi.
O böyle yaparken benim üzgün olamam pek mümkün olmuyordu.
Gerçekten gülümsemek bulaşıcı bir hastalık.
Bende gülümsedim.
Bütün ailenin önünde ikimiz el ele duruyorduk.
Herkes çok şaşkın bir şekilde bakıyordu.
" Biz Bir karar aldık, Alisa artık bizimle yaşayacak en kısa zamanda da alisa'yı nüfusumuza aldıracağız" dedi
" Kızım eminmisin sen?"dedi yaşlı Bir kadın.
Sanırım babaannem.
" Evet anne eminin, herşeyden çok" dedi
Diğerleri sessiz kalmıştı.
Babama baktım gözünü kırpmadan bana bakıyordu.
Duygularını çok iyi saklıyordu.
Biz Esra ablayla Karar verdik ama
Peki ya babam?
O beni istiyormu?
Esra ablaya yaklaşıp fısıldayarak
" Pekiya o beni istiyormu?" Diye sordum.
Gözlerimle babamı gösterek
Benim baktığım yere bakınca,bana gülümseyerek döndü
" Şu an da olan şeyi hazmetmeye çalışıyor ama eminim ki o seni benden daha çok istiyordur" dedi
Esra ablanın yönlendirmesiyle tek kişilik bir koltuğa oturdum.
Esra ablada hemen çaprazımdaki koltuğa oturdu
" Anlat herşeyi en başından" dedi en büyük amca
Kaba adam.
Azıcık Kibar ol!
.
.
.
.
.
.
Annemle 7 yaşındayken çekindiğimiz fotoğrafı alıp yatağın yanındaki komidine koydum.
Aşağıda bütün olayı anlatım.
Dedemin Benim peşimde olduğunu
Buraya gelmemde Ali abinin yardım etiğini
Hepsini.
Babam beni nüfusuna aldırmak için kimliğimi alıp gitmişti sonrada
Esra abla beni kalacağım odaya getirmişti.
Odaya gelince eşyalarımı yerleştirmiştim.
Bavulu alıp kıyafet odasına girdim. köşedeki boş yere koydum.
Kıyafet odasından çıkıp yatağa oturdum telefonu alıp mesaj varmı diye baktım.
Ama yoktu.
Nedense şu anda hiç Bir Duygu hissetmiyorum.
Sadece ağlamak istiyorum.
Sanki ağlarsam herşey geçecekmiş gibi geliyor.
Annemi çok özledim.
Onun mezarına gidip veda bile edemedim.
Kızmış mıdır ki bana onun yanına gitmediğim için?
Özür dilerim anne
Dilime gelen tuzlu tatla ağladığımı anladım.
Nefen gitiki?
Bir sürü hayalim vardı...
Annemle yapacak çok şeyimiz vardı.
Ama o erkenden gitti.
Hayallerim yarım kaldı.
Doldum.
Birilerine anlatmak istiyorum ama anlatacak kimsem Yok.
Çok büyük bir yaram var ama saracak kimsem Yok.
Hiç kimse.
Ben çok neşeli bir kızdım.
Gülümsemem yüzümden hiç eksik olmazdı.
Ama şu son zamanlarda hiç gülmemiştim.
Annem bana sürekli " bu gülümsemen yüzünden hiç solmasın" derdi.
Göz yaşlarımın arasında-artık nasıl olduysa-buruk bir şekilde gülümsedim.
Solmıyacaktı.
Annem için hep gülümseyecektim.
Göz yaşlarımı silip dahada çok gülümsedim.
Ağlamayacaktım.
Annem'e sözüm vardı.
Banyo'ya ilerleyip elimi yüzümü yıkadım.
Aynada kendime baktım.
Buraya mutlu olmaya geldim, ağlamaya değil!
Banyodan çıktığımda yatağın yanındaki komidinin üstündeki fotoğrafa bakan iki kişi vardı sırtları bana dönüktü.
Yüzleri görünmüyor du.
Ama benden büyük gözüküyorlar
Boğazımı temizleyip konuşmaya başladım.
" Genç Bir kızın odasına izinsiz girilmeyeceğini bilmiyormusunuz?" Dedim.
Aslında bu birtek kızlar için değil erkekler içinde geçerli birşey.
İkisininde bakışı anında bana döndü
Yakışıklı çocuklar.
Boyları da benden baya uzun.
One kasmı?
Evet.
" Eğer şu anki olduğum gibi müsait bir şekilde çıkmasaydım ne olacaktı?"
Bence çok haklıyım.
Eğer gerçekten müsait Bir şekilde çıkmasaydım ne olacak tı?
Sağ tarafta ki duran diyerine bir bakış atıp konuşmaya başladı
" Haklısın, özür dileriz biz seninle tanışmaya gelmiştik kapıyı çaldım ama ses gelmeyince merak edip girdik" dedi
" Önemli değil birdaha olmasın ve Alisa" dedim elimi uzatarak
ikisi de birbirine bakıp gülümsedi aynı anda ellerini uzatınca
Elleri birbirine çarptı
ikisi de birbirine baktı sağ tarafta olan çocuk
" Çek elini ilk benimle tanışacak!" dedi
Sol tarafta ki çocuğun Kaşları çatıldı diğer çocuğun eline vurup konuştu
" Asıl sen çek,ilk benimle tanışacak!" dedi
Sağ tarafta ki çocuk
" Kes lan! Benimle tanışacak dedim" dedi bana dönüp tekrar konuştu
" İlk benimle tanışacaksın değilmi ?" Dedi
" Niye ilk seninle tanışıyormuş?" Dedi sol tarafta ki çocuk
" Çünkü ben senden 5dk erken doğdum." dedi sağ tarafta ki çocuk
Demeki ikizler.
Ama hiç benzemiyorlar.
Güldüm.
ikisi de birbirine öldürücü bakışlar atıyorlardı.
Ben gülünce bakışları bana kaydı
Resmen çocuk gibi kavga ediyorlardı
" Her zaman böylemisiniz?"dedim tekrar gülerek.
İkisininde elleri aynı anda enselerine gitti
Kaşımaya başıdılar bakışlarını benden kaçırdılar.
Ve yine aynı anda ellerini enselerinden çekip bana baktılar
Çok tatlılar.
" İsminizi söylemeyi düşünmüyormusunuz ?" Dedim.
İkiside aynı anda konuştular
" Baran"
" Boran"
Sağ tarafta ki çocuğun ismi Baran.
Sol tarafta ki çocuğun ismi Boran.
" Memnun oldum" dedim gülümseyerek
" Bizde" dedi Baran boran'nında yerine konuşarak.
" Çocuken çok tatlı ve güzelmişsin" dedi Boran.
Evet öyleydim.
Kendimi övmeyi pek sevmem ama annemde öyle söylerdi.
Hata beni çocuken tanıyan herkes.
Gülümseyip kafamla onayladım.
" Evet herkes öyle söylüyor" dedim.
Resimde annemi gösterip konuştu Baran
" Annen mi?" Başımla onayladım.
" Başın sağolsun" dedi ikiside aynı anda
" Sağolun ve bu arda nasıl aynı anda konuşmayı başarıyorsunuz?" Dedim.
İkiside omuzlarını silkti
" Bilmem nasıl oluyor bizde bilmiyoruz ama ikiz olduğumuzdan kaynaklı galiba" dedi Boran.
" Neyse biz çıkalım sen dinlen biraz" dedi Baran.
İkiside tam çıkmak için yönelmişlerdi ki kollarından tutup durdurdum.
" Hayır gitmeyin yani... şey isterseniz biraz oturup sohbet edebiliriz?"
Dedim.
İkiside bana dönüp baktıklar sonrada birbirlerine aynı anda kafalarını salladılar.
" Olur" dedi Baran
Odamda ki küçük oturma gurubuna oturduk
" Başka çocukluk resmin varmı?" Dedi Boran.
Gülümseyip kafamı saldım ayağa kalkıp komidinin çekmecesi açtım içinde 0-10 yaş arası resimlerim vardı
Albümü alıp ikisinin ortasına oturdum.
İlk önce bebeklik fotoğraflarımdan başladım.
1 yaşında doğum günümde çekilmiş olan bir fotoğrafı çıkardım.
Baran cebinden çıkardığı telefonla fotoğrafını çekti.
Bana bakıp
" Resmin bende olsun diye çektim ama senin izinin yoksa çekmem" dedi
" Hayır sorun Yok" dedim
" Kızım harbi çok tatlısın" dedi Boran.
Kıkırdadım.
" Birinci yaşımda çekmiş annem."
Bunu yerine koyup bunu çıkarttım.
"Burada annem Ali abi ve eşiyle pikniğe gitmişiz" dedim.
Baran bununda fotoğrafını çekti.
" Ali abi hani şu aşağıda buraya gelmende yardım eden adamı?" Dedi Baran.
" evet o"
Elimdeki resmide koyup başka bir resim aldım.
"Burada annemin arkadaşının düğününe gitmiştik" dedim.
Baran bununda fotoğrafını çekti
"O gün düğündeki diğer çocuklara bütün gün hava atmıştım.annemle ikimiz çok güzel olduk diye, hava attığım kızlardan biri kıskançlıktan üstüme kola dökmüştü tabii ben fazla hatırlamıyorum ama annem anlatmıştı" dedim gülerek
O günü pek hatırlamıyorum.
Annemle anne-kız kombini yapmıştık
Düğüne gitiğimizde bütün kızlara hava atım annemle çok güzel oduk diye.
Düğünün ortasında annemle oynarken hava attığım kızın biri üstüme kola dökmüştü tabi bende kızın saçını çekmiştim.
Bu fotoğrafı da koyup başka bir resim çıkarttım.
" Annemle tatile gidiyorduk burda"
Aklıma gelen anıyla güldüm
Baran ve Boran bana anlamazca baktılar
" Ne oldu?" Dedi Boran
" O gün annemi hava limanında kaybetmiştim , salya sümük ağlamıştım ama bulunduğum yerden hiç ayrılmamıştım , annem hep kaybolduğunda bulunduğun yerden ayrılmamamı söylerdi günün sonunda annem beni bulmuştu ama uçağı kaçırmıştık " dedim.
Canım annem.
Onun için herzaman ilk ben gelirdim.
Çok güzel bir anne-kız ilişkimiz vardı görenlerin hep kıskanacağı bir ilişki.
Gözlerim doldu beli etmemek için kafamı eğdim derin bir nefes aldım.
Gülümseyip Boran'a dönüm oda bana bakıyordu zaten.
Gülümsedim resmi yerine koyup başka birtane çıkardım.
"Burada da anne-kız günü yapmıştık"dedim
Benim her anımda annem vardı
Ama şimdi yok...
" Çok mu seviyorsun anneni?" Dedi Baran.
Tuttuğum göz yaşlarım yavaşça düştü
Acı bir gülümseme ile onayladım.
" Nasıl sevmem annem o benim herşeyim...her anımda o vardı çok düşkündüm anneme, hiç bir zaman onu üzmedim nasıl üzerim yılardır benim için çalışıp çabalayan kadını. hıh çok özlüyorum onu bazen keşke rüya olsa diyorum beni bu rüyandan annem uyandırsa hıh keşke ölmeseydi, o y-yoken Sanki böyle hep bir y-yanım boş gibi hissediyorum, yapamıyorum ona çok alışmışım o yoken yaşmak çok Zor geliyor." dedim hıçkırıklarımın arasında.
Baran beni kendine çekip sıkıca sarıldı.
Hıçkırarak ağladım.
Göz yaşlarım üstündeki ceketi ıslatı.
Arkamdan biri sarıldı.
Boran.
" Ağlama güzelim geçecek alışacaksın. biliyorum çok Zor olacak ama biz hep yanında oluruz." dedi Baran.
Hıçkırıklarım iç çekişe döndü
Yavaşça ondan ayrılıp konuştum.
"G-gerçekten y-yanımda olurmusunuz?"dedim kekeleyerek
" Oluruz tabi güzelim biz hep senin yanında oluruz mutlu olman için elimizden geleni yaparız" dedi.
Bu halimle ne kadar oluyorsa gülümseyip.
" Teşekkür ederim" dedim ve ikisinide kendime çekip sarıldım.
" Görevimiz" dedi Boran.
Kıkırdadım.
Onlardan ayrılıp ilk başta sormam gereken soruyu sordum
" Siz benim abimi ?yoksa kuzenimisiniz?" Dedim
Boran sırıtıp konuştu
"İkiside" dedi sonra Baran konuştu
" Aslında kuzeniniz ama abin sayılırız bize abi diye bilirsin" dedi heyecanla
" Siz kaç yaşındasınız ki?" Dedim.
" 20" dedi Boran.
" Peki bize abi diyecek misin?" Dedi Baran umutla
" Bilemem keyfimin kel kahyalarına bağlı birşey" dedim.
İkisede gülmeye başladı
Komik birşeymi söyledim?
Daha ne söyleyeceksin aptal! 'Keyfimin kel kahyalarına bağlı' ne demek!?
O demek oluyor salak! iç ses
Sensin saklak!bana küfür edemezsin!
Ederim ister sevrim ister döverim samanı sorucam!?
Sen harbi malsın hemde süzme olandan. bana küfür ederken kendinede etmiş oluyorsun!
Siktir git! Seninle uğraşamam.
Aman sana kaldık sanki göt!
Sg.
İç sesimi kovduktan sonra olaya geri döndüm.
Baran ve Boran eşek gibi anırıyorlar.
Bu haleri çok komikti.
Bide boranın gülerken çıkarttığı
Garip sesler.
Bende gülmeye başladım.
Biz hâlâ gülmeye devam ediyorduk Boran gülmekten yere düşmüştü.
Birden etrafına şaşkın ördek gibi bakıp tekrar anırmaya başladı.
Bu haline baranla Daha çok güldük.
Birden kapı açıldı.
Ama biz gülmekle o kadar meşguldük ki oraya bakmaya tenezzül bile etmedik.
Ben gülmemi bastırarak içeri dalan kişiye baktım.
Pardon kişilere.
Çünkü karşımda 4 tane
Taş vardı.
Onları umursamayıp Baran ve Boran'a döndüm.
Baran'da gülmeyi bırakmış Boran'a bakıyordu.
Birtek gülen borandı.
Resmen yerde tepinerek gülüyordu.
Boran Bizim gülmediğimizi görünce o da durdu.
Bu sefer hepimiz bakışları bize kapıda yeşil uzaylı görmüş köylü gibi bakan
Taşlarla kaydı.
" Ne ye bu kadar gülüyorsunuz?" Dedi içlerinde en büyük olan taş
" Alisa'nın keyfinin kel kahyalarına gülüyoruz" dedi Boran.
Sonra tekrar güldü
" Eee alisa keyfinin kel kahyaları ne söylüyor?" Dedi.
Ellerine resmen koz vermiştim gülmeleri için.
" Sizi odadan Kovman gertiğini" dedim.
" Sen bizi odadanmı kovuyorsun?" Dedi Baran.
" Hayır ben değil keyfimin kel kahyaları kovuyor" dedim.
" İyi bizde sana meraklı değiliz zaten" diyip ayağa kalktı
Aaa manyağa bak şakadan da anlamıyor.
" Ya dur nereye şaka yaptım." dedim kolundan tutup
Güldü
" Bende sana şaka yapmıştım ama anlamadın."
Salak ben.
Kapının önünde dikilen 4 tane taşa dönüp.
"Ne kadar bir süre Daha orada beklemeyi düşünüyorsunuz ?" Dedim
Birbirlerine baktılar şok içinde
&" Bizmi ?" Dediler koro şeklinde</p>
" Sizden başka birileri demi var?" dedim.
Kafalarını salayıp hepsi yatağımın üstüne oturdular.
Derin bir sessizlik vardı hepsinin bakışları bendeydi.
Ama ben onlar hariç heryere bakıyorum.
En sonunda konuşmaya karar verdim.
" Eee isminizi söylemiyecekmisiniz ?"dedim.
"Lodos 27 yaşındayım, Kuzey amcanın en büyük oğluyum" dedi.
Lodos sert bir mizacı vardı benden oldukça uzun ve kaslı biri idi.
"Toprak 22 yaşındayım, Cihangir amcanın ikinci büyük oğluyum" dedi.
Toprak uzun boylu ve kaslı idi lodosa göre o kadar da Sert Bir mizacı yoktu.
" Aras 17 yaşındayım, kuzey amcanın en küçük oğluyum"dedi.
Aras yine uzun boylu ve kaslıydı. yüzünde gülümseme vardı sıcak kanlı birine benziyordu.
" Bende acar seninle aynı yaştayım , Barboros amcanın en küçük ve tatliş oğluyum" dedi.
Kıkırdadım.
Komik birine benziyordu benimle aynı yaşta olmasına rağmen benden uzundu
Lodos acarın ensesine bir tane şaplak yapıştırdı
" İyice yoldan çıktı beyinsiz!" Dedi
" Aa niye öyle diyorsun lodos aşkım alındım gücendim " dedi.
Lodos yine vurucaken acar kalkıp bana doğru geldi
" Kurtar beni Alisa bebeğim" dedi
" Oturlan şuraya!iyice kudurdun elimde kalacaksın sonunda!" Dedi lodos.
Güldüm acarda temkinli bir şekilde yerine oturdu
" memnun oldum"dedim gülümseyerek.
Onlarda gülümseyip cevap verdi
"& Bizde" yine güldüm.</p>
"Nasıl yapıyorsunuz aynı şekilde konuşmayı?"
Hepsi aynı anda omuz siktiler
" Siz ne yapıyordunuz az önce gülerek?" Dedi Aras
" Alisa çocukluk fotoğraflarını gösteriyordu "dedi Baran.
" Bizde bakabilirmiyiz?" Dedi lodos
Yüzümdeki Tebessümle kalkıp albümü alıp ortalarına oturdum
Resimleri göstermeye başladım.
.
.
.
.
.
.
Odamda tek başıma oturmuş telefonla uğraşıyorum.
Lodos abigili odadan gönderdikten sonra duş almıştım.
Şimdide oturuyordum.
Lodos abigil gerçekten çok iyi insanlar.
Bana çok samimi davramışlardı.
Sanki bir kaç saat tir değilde yılardır tanışıyormuş gibiydik.
Lodos abi dışardan çok sert ama yakınlarına karşı yumuşak bir adamdı, polismiş.
Toprak abi de aynı şekilde lodos abi kadar sert olmasada yumuşak ve sevecen biriydi ve hala okuyormuş iç mimar olmak istiyormuş.
Aras ve acar ikiside çok komik çocuklardı geldiklerinden beri beni hep güldürmüşlerdi
Aras lise 3 acar ise benimle beraber lise 2.sınıfmış.
Baran ve Boran abiye gelirsek, ikiside çok kibar ve düşüncelilerdi aynı şekilde komik, fiziksel olarak ikisede farklılardı dışardan görsem ikiz oldukları aklımın ucundan bile geçmezdim,Baran posikolog, Boran da model olmak istiyormuş.
Valla ne yalan söyleyeyim hiç böyle tepkiler beklemiyordum.
Ama onların bana böyle davranmaları hoşuma gitti.
Telefonu kapatıp yatağın içine girdim tahminen iki veya üç saat sonra akşam yemeği yenecekti belki o Zamana kadar uyuya bilirim.
Gözlerim yavaşça kapandı ve kendimi karanlığa teslim ettim
