okuyan arkadaşlar yorum yapabilirmi👉🏻👈🏻
yazariniz fikirlerinizi almak istiyormuş
Az önceki sevinçten ağlayan hallerim gitmiş , yatağıma kıvrılmış ortalama 1,3 saattir ağlıyordum
odama girmeye çalışanlar ise içeri almamıştım
kilitlenmiştim kapıyı
nedenmi?
babam bayıldıktan sonra endişelenmiş burnuna kolonya tutup onu uyandırmaya çalışmıştım
o sırada odamın önünden geçen yalın
babasını baygın ve beninde ona birşey koklatırken görünce
herhalde beni organ mafyası sanmış olmalı ki elinin tersiyle yataktan atıp yere düşmemi sağlamış ,hemen ardındandansa
"naptın lan babama "diyip ortalığı ayağa kaldırmışti
ve yataktan yere düştüğümde , buraya geldiğimde senaryosunu kurduğum durum yaşanmış , kafamı çalışma masasının keskin köşesine vurmuştum üstelik kanamıştı
ve hala acıyordu
yalınla beraber bütün aile odama girmiş yerdeki bana kötü bakışlar atmış, kızmışlardi hatta poyraz en son
"geldiğin günü sikeyim burnumuz boktan çıkmadı" demisti en son. Demir ise benim üstüme yürümek üzereyken annem onu tutmuştu
yerde kıvrılmış kafamı tutuyor ve kendimi açıklamaya çalışıyordum.
Annemi seviyordum gerçekten
çünkü bana kötü kötü bakmak yerine yerden kalkmama yardımcı olmuş,bir bardak su vermiş ve sakinleşmemi bekleyip olayı anlatmamı istemişti , ve bunu yaparken asla benim suçlu olmadığımı düşünüyor ve konuşmasında da belli ediyordu
ben sakinleşene kadar babam çoktan uyanmış bana dolu gözlerle bakıp sarılmak için ayağa kalkarken
herkes daha çok telaşlanmis ve benden daha çok şüphelenmişti
annem dışında tabiki
en sonunda babam oğullarına kızıp bağırıp ortalığı yıktığı sırada benim kanayan başımı farketmişti fakat ben
kriz geçirip herkesi odamdan kovmuştum
cidden deli gücü yüklenmişti bir anda
80 kiloluk adamı ittire ittire çıkarmıştım odadan
hala kanayan başım için odaya girmek istiyorlardı
ve birazdan kapımı kırmak üzerlerdi.
Çok sıkılmıştım bu muameleden
iki gün gülsem 5 gün ağlıyordum
geleli 3 hafta oluyordu
1 haftasında uyumuştum
1 haftasında hastanedeydim
ve eve geldiğim gibi bu durumu yaşamıştım
şaka gibiydi
daha fazla burda durmak istemiyordum, kenan birşey yapmamasına rağmen ondan bile nefret ediyordum
beni savunabilirdi , ama savunmamişti
çünkü oda babasına birşey yaptığımı düşünmüştü
en azından 5 dakika bekleseler babaları uyanmış olacaktı zaten
5 dakika benim ağzıma sıçmaları için yeterdi onlara
o 5 dakikada ölmek istemiştim
tekrar beni abimden daha çok sevebilecek kimsenin olmadığını hatırlatmışlardı bana
gerçekten başka abiye ihtiyacım yoktu
gitmek istiyordum şuan sadece
öylede yapacaktım, biliyorum çok klişeydi ama çarşaflarımı birbirine bağlamıştım ve camdan atlamak üzereydim şuan
göz yaşlarım usulca yanağımdan akıyordu hala
abime söylersem ortalığın amına koyardı ama diplomasını almak için dün Amerika'ya uçmustu apar topar
gidecek hiçkimsem yoktu ama umrumda değildi
Abimin evi şuan boşda olsa soğukta olsa anahtarı bende vardı.
Evet ev henüz döşenmemişti bile
ama aklıma sadece orası geliyordu
camdan atladığım gibi korumalara gözükmeden tüm hızımla koşmaya başladım
durmadan ,ara vermeden, ağlayarak
koştum sadece , koşarken bi kaç kere çok sert şekilde yere düşmüş, avuç içlerimin ve diz kapaklarımın parçalanmasına sebeb olmuştum , ne yapsam elimde kalıyordu , tanrı canımı almak istiyordu herhalde ama dolaylı yoldan olsun diye uğraşıyordu, aklıma gelen tek seçenek buydu yoksa yaşadıklarımı bir mantığa koyamıyordum, kimseye zararım olmamıştı, bu yaşıma kadar karınca bile incitmemiştim ama yukarda işler öyle ilerlemiyordu sanırım.
Yarım saat önce eline kustuğum demirin şuanki yaptığı şeyi, yarım saat önceki Adaya söylesem kıçıyla gülerdi
bu arada kerem evde değil arkadaşlarındaydı
yani olanlardan haberi yoktu ve eve gelmiş olmaliki bana mesaj yağdırmıştı
ergen velet:
Abla ben geldim, haberim yoktu lütfen kapıyı aç (17.32)
ergen velet:
en azından ben geleyim lütfen (17.33)
abla lütfen aç kapıyı(17.33)
hiç ses vermiyormuşsun iyimisin(17.34)
en son başın kanıyormuş(17.35)
ellerim titriyor korkudan yazamıyorum (17.35)
lütfen birşey de(17.36)
ergen velet:
abla kenara çekil abim kapıyı kıracak(17.38)
ergen velet:
abla (17.43)
nerdesin?(17.45)
ergen velet:
en azından bana söyle onlara söylemem merak etme(17.45)
ergen velet:
abimler adına çok özür dilerim abla
onlardan hiç böyle birşey beklemiyordum
korkuyorum lütfen (17.50)
ona cevap vermeden telefonumu uçak moduna aldım
o manyaklar telefonum üzerinden konumumu bile bulabilirlerdi
hatta üzerime takip cihazi koymuş bile olabilirlerdi
güvenmiyordum
şuan ise saat 6 ya gelmek üzereydi
abimin evine gelmiştim,
anahtarla kapıyı açıp içeri girmiştim direk
ev buz gibiydi gerçi kasım ayıydı, normaldi
en azından bi süre kafamı dinlemek istiyorum
yanlız kalmak istiyordum
umarım eve gittiğimde
orospu iması yapıp nerdeydin demezlerdi
yada eve gidermiydim bilmiyorum
kendileri bulsunlardı, umrumda değildi
abimle yaşamak isterdim herşeyden daha fazla ama polisler kapıya dayandığı an abimin adı onlar sayesinde
çocuk kaçakçısı diye bile çıkabilirdi
ev çok pis ve soğuktu
üzerine muşamba örtülmüş koltuğun üstünden muşambayı aldım .Buz gibi soğukta her zamanki gibi aç şekilde
harbi ben niye her zaman açtım
doymadığım için mi?
yoksa yemek yemediğim için mi?
herneyse koltuğa kıvrıldım
büyük ihtimalle kısa sürede bulunmassam, buradaki rutubet, kanayan kafam, benim düşük değerlerim ,bağışıklık sistemimin zayıflığı ve kalp hastalığım birleşince total yaşayabileceğim gün sayısı 3 falandı, üstelik dizlerim ve avuç içlerim kanıyordu ,3 gün en iyi ihtimaldi sanırım
yarın uyandığımda gözlerimi açacak halim bile olmayabilirdi
şuan intihar ediyordum galiba
ama ölmek yaşamak umrumda değildi
ben o kadar psikolojisi bozuk inatçı ve gurulu biriydimki , sırf arkamdan ,pişman olsunlar, ağlasınlar,vicdan azabi çeksinler diye
kendimi bilerek ölümün kıyısına atabilirdim
ki atmıştımda zaten
gerisi onlara kalmış birşeydi
ya beni kurtarırlardı
yada ölümu bulurlardı
ömürleri boyunca vicdan azabı çeksinlerdi, gerçi siklerine takmayip , oh be kurtulduk şundan deme ihtimalleri geliyordu kafama, kırdı bu düşünce beni, ama az önce yaptıkları şeyi düşününce çokta uzak bi fikir değildi bu .
Evet biliyordum , kendi canımı onlara karşı koz olarak kullanmak çok aptalcaydı
ama ben artık canımı düşünmüyordum
tek düşündüğüm şey onlara karşı hissettiğim öfkeydi.
Göz kapaklarım daha fazla dayanamadı
ağlayınca hep uykum gelirdi zaten
asla kan kaybetmemle alakası yoktu(!)
yavaş yavaş uykunun kollarına kendimi bıraktım
ve ölmeyi bekledim
ama en çokta beni kurtarmalarını bekledim belkide içten içe
özür dilemelerini, saçımı okşamalarını, yüzüme şefkatle bakmalarını bekledim.
ama o gece kimse gelmedi.
umutsuzluğun kollarında yarı baygınken bile bekledim
Beyaz koltuk neredeyse tamamiyle benim kanlarımla kırmızı olduğunda bile hala bekliyordum
Kendi kendimi tehlikeye atmış , ve onların beni kurtarmasını bekliyordum
onlara duyduğum nefret ve öfke , hırslarımla birleşmişti
belkide o ve sonraki gece yaşamamı sağlayan şey
hissettiğim hırstı
*********
yorum lütfen 😭😭
