"Anne anne anne! Şu lolipopu alabilir miyizz lütfeeeen??"
"Oldu başka isteğin? Seninle uğraşamam çık marketten."
"Ama ann-"
"Bana anne deme seni küçük ucube!"
Ucube...Hmm sorun yok...
Elimdeki şekerin yerine bıraktığım anda marketten çıktım.Eve giderken herkesin elinde o lolipoptan vardı.Buna anlam veremedim.Parka baktığımda bizim komşumuz Mina ablanın şeker dağıttığını gördüm.Yanına gidip ona alıp alamayacağımı sordum.O da tabiki bana verdi.Gülümsedim ve teşekkür ederek ordan ayrıldım.Belki annem almamıştı ama Mina Abla'm vermişti.Eve geldiğimde mutfağa gidip rahatça şekerini yerken annemin eve geldiğini hiç duymadım.Mutfağa girdiği anda elimdeki şekeri aldı ve çöpe fırlattı.Yakamdan tutup sandalyeden yere fırlattığında kafamı dolaba vurdum.Acıdan beynimi hissetmiyordum.Tekrardan yakamdan tutup beni ayağa kaldırdığımda yüzüme çığlık atarcasına bağırmaya başladı.
"HA Bİ DE HIRSIZLIK MI YAPMAYA BAŞLADIN SENİ KÜÇÜK VELED?!"
"ANNE ÖZÜR DİLERİM YEMİN EDERİM MİNA ABLA VERDİ YEMİN EDER-"
Daha sözümü bitirmeden her zamanki gibi suratıma tokatı yedim...
(...)
" Hey hey hey seungmin iyi misin?"
Markette olduğumu hatırladığımda dalgınca etrafa daha sonra Chan'ın yüzüne baktım.Poşetleri bir eline alıp diğer eliyle benim elimi tutup marketten çıkardığında gözlerimin dolduğunu hissettim.Hâlâ geçmişin etkisindeydim ve asla da ordan çıkamayacaktım.Geçmişim bendeydi,geçmişim bendim.Geçmişim peşimi asla bırakmazdı, bırakmayacaktı emindim.Chan elimdeki elini bırakıp, yanağıma koymak üzereyken gözlerimi sıkıca kapattım.İçimden söylemem gereken şeyi yanlışlıkla dışımdan söylediğimi fark ettiğim an herşey çok geçti.
"Anne dokunma bana..!"
Bir süre sonra Chan bana sarıldı.Öyle sıkı sarıldı ki bana.Hiç bırakmayacakmış gibi hissettirmişti.Gözlerimden iki damla yaş düştü.Burnumu çekip yavaşça ondan ayrıldım.Koşarak evimin yolunu tuttum.Chan'ın bana soru sormasını istemiyordum.Geçmişimi hatırlamak, anılarımda dolaşmak istemiyordum.Bunlardan nefret ediyordum, kendimden nefret ediyordum, sesimden nefret ediyordum en çok da ucube gibi biri olmamdan nefret ediyordum.Herkes haklıydı ben bir ucubeydim.Beceriksizin biriydim, hiç bir işe yaramamıştım bu güne kadar.Ne yaptım da cezasını çekiyorum diye düşünürdüm küçükken.Ama büyüyünce anladım ki benim doğmam en büyük hataymış.
(...)
Uyandığımda odam kapkaranlıktı.Eve nasıl geldiğimi hatırlamıyordum bile.Saate baktığımda daha gecenin üçü olduğunu fark ettim.Gerçi umrumda bile değildi.Sabah olduğu an okulda zorbalık görmeyecek miydim?
Kalkıp telefonumu şarjdan aldım ve ig'a girdim.Chan'ın hesabına girip yazmaya başladım.
._.BangChan._. / PuppyMin
Seungmin
"Chan,seni buldum ama inanmak istemiyorum.Birden karsıma cıkman o kadar garip ki.Her gece senin gelmeni bekledikten sonra okulda cikip gelmen.Bunu neden umudumu kestigim zaman yaptin ki? Tam unutmusken, ya da unuttugumu sandim bilmiyorum.Sadece seni cok ozlemisim.Bana sarildigin an icimde bir seyler hissettim.Hepsi farkliydi.Galiba beni ilk defa seven birini buldum.Ama o benim bir beceriksiz oldugunu ögrensen yine sever misin chan?"
Seungmin
"Sana hem cok sinirliyim hem de seni cok özledim.Belki o kadar uzun zamandir tanismiyor olsak bile ben sana yanlislikla cok baglandim Chan.Bana ulasmadigin icin cok sinirliyim sana.Ya baska bi hesaptan yazabilirdin,bu hesaba geri girebilirdin ama sen beni en kotu gunumde sen de beni bi basima biraktin Chan.O gun hem babam oldu hem sen gittin.Kac gece agladim bilmiyorum.Her neyse bosver.Zaten asla gormiyceksin.Gorusuruz."
*Görüldü*
NE NASIL NE NE NE?!?! NASIL GÖRÜLDÜ HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR SEUNGMİN AKLINI SKİM SENİ YA.
Delirmeme telefonu yere fırlatmam bir oldu.Fırlattığım anda ağzımdan bir küfür savruldu.Koşup telefonu aldığımda ekranı tuzla buz olmuştu resmen.Telefonu açmaya çalışırken ellerime camlar girmişti.Tekrardamn bir küfür savurdum.Şimdi ekran hem cam kırıkları hem de kan damlaları ile kaplıydı.Hem sinirden hem de acıdan ağlamaya başlarken telefonu duvara fırlattım.Sinirle banyoya girdim ve pansuman malzemelerinin yere fırlattım.Ardından malzemelerin yanına oturup kanayan ellerimi sarmaya başladım.Sararken salak gibi camları çıkarmayı unutmuştum.Ellerimi hallettikten sonra bilgisayarıma geçtim ve İg hesabımın mesaj kutusuna girdim.Chan bana mesaj atmıştı.O an tekrar ve tekrardan yazdıklarıma lanet etmiştim.Cesaretim olmasa bile o mesaja girdim.
._.BangChan._. / PuppyMin
Chan
"Ben özür dilerim.Yemin ederim hesabına ulaşmayı çok denedim yemin ederim bu hesabıma girmeyi de çok denedim ama yeni başarabildim.Sana yazamadığım her gün meraktan kafayı yedim Seungmin.Bana sinirli olmakta haklısın ve yemin ederim çok özür dilerim.O gün annemler beni yakaladıktan sonra tam 1 yıl vermediler telefonumu.Daha sonra sana ulaşmayı denediğimde ise hesabını bulamadım."
Chan
"Sen benim için ucube ya da diğer denilen şeylerin hiç biri değilsin.Seni çok seviyorum.Bunları yarın okulda konuşsak ya da...şimdi sahile gelme şansın var mı?"
Beni sahile mi davet ediyordu? Beni? Bir ucubeyi..? İçimde heyecanla hareketlenen kelebekleri hissedebiliyordum ve bu benim başımı döndürüyordu.Birkaç dakika yazmadığımı bile fark etmemiştim.
Chan
"Seungmin, orada mısın? Görüldü yazıyor?"
Seung
"Hm hm gelirim,şimdi mi?"
Chan
"Evet şimdi, hatta dur.Bana numaranı verip konum atar mısın?"
(...)
Kapı çaldığında ceketimi giyip hızla kapıyı açtım.Chan karşımdaydı elinde de iki tane lolipop vardı.Burukça gülümsedim.Elime lolipopu tutuşturduğunda sargıları görmüş olacak ki yüzüme endişeyle baktı;
Chan: "Ellerin..."
Arkadaşlar valla bu bölümü kısa yazmışım sorry neyse next!