Maya’nın elindeki kahve bardağı büyük bir gürültüyle çakıl taşlarının üzerine düştü. Plastik kapak açıldı, sıcak kahve yere yayılırken hiçbirimiz kımıldayamadık. Zaman, hayatımın en korkunç saniyesinde tamamen durmuştu.
Oliver'ın eli hâlâ yanağımdaydı. Maya’nın gözleri önce o ele, sonra gözlerimden süzülen yaşlara kaydı. Yüzündeki o neşeli, cana yakın ifadenin saniyeler içinde buz kestiğini, yerini saf bir şoka bıraktığını izledim.
Oliver elini hızla çekti ama artık çok geçti. Her şey gün gibi ortadaydı.
"Maya..." diye fısıldayabildim sadece. Sesim o kadar çaresiz çıkmıştı ki, kendimden iğrendim. "Göründüğü gibi değil, gerçekten."
"Göründüğü gibi değil mi?" Maya acı bir kahkaha attı ama gözleri aniden dolmuştu. Bize doğru iki adım attı. "Chloe, sen evde uyuyorum demiştin. Oliver, sen de kütüphanedeyim demiştiniz. Sizin... sizin burada, bu loş ışıkta ne işiniz var? Oliver, senin elin neden Chloe'nin yüzündeydi?"
"Maya, sakin ol lütfen," diyerek öne atıldı Oliver. Sesi titriyordu ama olayı toparlamaya çalışıyordu. "Chloe yolda yürürken fenalaşmış. Karşılaştık. Ağlıyordu, ben de ne olduğunu anlamaya çalışıyordum."
Hayatımda duyduğum en berbat yalandı. Ve Maya salak değildi.
Maya, Oliver’ın suratına tiksinir gibi baktı, sonra gözlerini bana dikti. O gözlerdeki hayal kırıklığı göğsüme keskin bir bıçak gibi saplandı. "Bana yalan söylemeyin!" diye bağırdı, sesi parkın sessizliğinde yankılandı. "Ben salak değilim! Günlerdir ikinizdeki o garipliği, bana bakarken kaçırdığınız gözlerinizi anlamıyorum mu sandınız? Chloe... Sen benim her şeyimi paylaştığım insansın. Doğruyu söyle. Lütfen tek bir kez dürüst ol. Ne oluyor burada?"
Hıçkırıklarım boğazımda düğümlendi. Eğer şimdi her şeyi itiraf edersem Maya’yı sonsuza kadar kaybedecektim. Ama yalan söylersem, Oliver’ın az önce söyledikleri, iskeledeki o itirafları ne olacaktı?
"Maya, ben..." dedim, gözyaşlarım arasından ona bakarak.
Tam o sırada Maya’nın gözü, Oliver’ın bankın üzerine bıraktığı telefonuna kaydı. Telefonun ekranı yeni bir bildirimle aydınlanmıştı ve üzerinde benim saatler önce ona attığım o konum mesajı duruyordu.
Maya hızla uzanıp telefonu masadan aldı. Oliver "Maya, yapma!" diye hamle yapsa da geç kalmıştı. Maya ekrandaki mesajları, ikimizin arasındaki o gizli konuşma geçmişini saniyeler içinde taradı.
Yüzü önce bembeyaz oldu, sonra elleri titremeye başladı. Telefonu yavaşça bankın üzerine bıraktı. Bana doğru döndüğünde, o çok sevdiğim en yakın arkadaşımın gözlerinde ilk defa saf bir nefret gördüm.
"Siz..." dedi, sesi bu sefer fısıltı gibi çıkmıştı ama bağırmasından çok daha korkunçtu. "Siz benim arkamdan... iğrençsiniz."
Maya arkasını dönüp parkın çıkışına doğru koşmaya başladığında, arkasında koca bir enkaz bırakmıştı. Oliver hemen arkasından hareketlendi ama ben olduğum yere çakılıp kalmıştım. Şimdi her şey gerçekten havaya uçmuştu.