Sonra sen girdin hayatıma;
Günlerin, ayların, yılların ve mevsimlerin sonsuz olduğunu öğrendim. Birbirlerini kovaladığını öğrendim. Günleri saymayı senden öğrendim. Gözlerine bakabilmek için. Şarkıları sadece senin için dinlemeyi öğrendim. Her kelimesinde aklıma başka bir sen getirdiği için. Yağmurdan sonra açan güneşin bir manası olduğunu, gökkuşağının rengarenk olduğunu senden öğrendim. Bir insanı insan yapan, onu tanımlayan, tamamlayan duyguları sende yaşadım. Sonra sen geldin hayatıma işte,
hayatım oldun. Yazılarımı seni düşünerek yazmayı öğrendim. Sonra sen geldin işte dahası ya da sonrası yok bende. Yaşanan her kötü şey seninle bitip, her güzel şey seninle başladı. Sen geldin...
Sen giriyorsun hayatıma, kimsenin olmadığı kadar da yanımda. Hiç kimsenin yetmediği kadar yeten. Daha önce bulamadığım huzuru kollarında bulmama sebep olan. Kelimeler yetmiyor sana, ne kadar yazsam da yetmiyor tam anlamıyla. Seni hissetmek, öyle güzel geliyor ki; Saçlarınla oynamak, elimi yüzünde dolandırmak, sımsıkı sarılmak daha önce olmadığım kadar mutlu oluyorum. O kadar güçlü hissediyorum ki, herkes her şey karşımda dursa ben daha dik dururum senin yanında. Kalbim hızlanıyor kalbim seninle atıyor gözlerine baktıkça. Dinleyebilirim sesini sabaha kadar, iyi hissettiriyor. Kokun alıyor beni başka dünyalara, doyulmuyor. Kotü hissettiğim anda varlığın yetiyor bana. Arkadan bir ses “O görse seni böyle, üzülürdü. Yapma böyle” diyor sanki. Sırıtıyorum aptal gibi sonra, unutuyorum ben az önce neye üzüldüm? Bilmiyorum. Sonra her şey oluyorsun. Her şey senden ibaret oluyor.
Seni sevmek, özlemek, hissetmek, sarılmak, görmek, duymak, yanında olabilmek, yanımda olduğunu hissetmek. Mutluluğumu, hayallerimi, heyecanlarımı, umutlarımı, geleceğimi sadece sana yüklüyorum. İşte sen geliyorsun, sadece aylar önce. Ama geliyorsun. O kişi tam olarak sen oluyorsun. Aylar önce.