Yok olma isteği ile kalbim attığı zaman, Bana yaşa, der gibi gülen senin yüzündü. Bacaklarım bir bataklıkta yorgun yattığı zaman bacaklarıma kuvvet veren senin hızındı. Yaşaran gözlerimde, güneş battığı zaman sıcak bir yuva gibi uzanan senin ellerindi. Sen aklıma gelince her şey gülümserdi. Anlarsın neden uzaklara dalıyorum. Bundan sonra, aydınlık denizlere kulaç atıyorum. Aradığım şeylerde ben, seni buluyorum her yerde.
Hayatıma girdiğin gibi hayatımıza da her zorluk çıkacak elbette. Belki kilometreler, belki ikimizle de alakalı olmayan şeyler. Başka kişilerden doğan sebepler. Belki konuşamayacağız her gün. Belki yazamayacağım sana sürekli. Belki buluşamayacağız. Belki tutmayacak birbirini bizim planladıklarımızla, hayatın planladıkları. Belki döneriz başlara. Ama döndüğümüz gibi de ilerleriz tekrardan. Bu sefer biliyoruz o yolu, hatasız ve daha hızlı. Kader ya, olabilir her şey. Ama kaderi de yazan bizleriz. Biz yazıyoruz aslında. Bizim tercihlerimiz, bizim ihtimallerimiz. İyi veya kötü biz seçiyoruz. Adım adım sorular cevaplıyoruz ve o cevaplar bize yol gösteriyor. Bakma öyle, bizi de biz seçmedik mi? Sen yazmayı, ben cevap vermeyi tercih etmedik mi en başta? Sıra sıra her şey. Biz yazıyoruz kaderimizi. Ben biliyorum bütün cevapları. Soruları bilmiyorum sevgili. Ama sende olan her şeyin cevabını biliyorum. Belki de korkularımın üstüne gidişim bu yüzden. Daha çok sevmek için. Daha çok yolu beraber gitmek için. Bizim için sevgili. Sadece bizim.