Bölüm 1

Ölmek isteyecek bir neden değil de, yaşamayı gerektirecek bir sebep bulamazdım. Binlerce kere cevap oldun sen şimdi bana. Sebebim oldun. Her şeyi geride bırakıp, geleceğe yürümek, yağmurlu, sisli bir havada çaresizce evimi aramak gibiydi. Önümü göremiyordum. Karşıma neyin çıkacağını bilmiyordum ve o karanlığın ardında olan şeyler beni korkutuyordu. Evimi tekrar bulamamaktan, tekrar mutlu olamamaktan korkuyordum. Ben buldum evimi. Ev bazen 4 duvar arası değil, bir çift göz, bir gülüş olabiliyormuş. Ev oldun bana. Korkularımdan kaçışım oldun. Yağmurdan, karanlıktan kurtuluşum oldun. Korktum en başta. Uçsam o ateşe. Kırılırdı belki de kanatlarım. Her yazışında içimde tutuşan o ateş, dönüşseydi küle. Olmasaydı, bitseydi korkusu. Ayakta tutardı hep o heyecan beni. Acabalar, belkiler alıp götürürdü beni hayallere. Peki, uçsam hayal kırıklığına uğrasaydım? Ulaştığımda son bulsaydı bu hikaye? O yüzden ateşi uzaktan izlemek, çok yaklaşmadan ısınabilmek. En başta buydum ben işte. Ama sonra; Her şeyin bir sonu varsa, o içten içe isteğim, pişmanlığa dönüşürse? Uzaktan bakıp dalmaktansa hayallere, o ateşte sonumun olmasını tercih ederdim. Bitseydi de, mutlu biterdi. İçimde hiçbir şey kalmadan, her şeyi yaşayabildiğim. O ateşe uçmak, sana gelmek en başta kanatlarımı kıracakken, şimdi ise kırık kanatlarımı tamir edendi. Zaten, uçmasaydım o ateşe, göze almasaydım yanmayı. Ne işe yarardı kanatlarım? Belki de, kırılmasından korktuğum o kanatlarım, en başından beri sana uçabilmem içindi.