Bölüm 5

Gece derinleşmişti. Merih koltuğun köşesinde uyuya kalmış, televizyonda sessiz bir film dönüyordu. O sırada, Umay’ın alnından boncuk boncuk ter akıyordu. Kaşları çatılmıştı. Nefesi hızlanıyor, dudakları titriyordu. Rüyasında… Dar bir sokak. Karanlık. Sokak lambaları titrek. Ve sesler… Havlamalar. Köpekler. Giderek yaklaşıyorlardı. Tüyleri kabarık, gözleri kırmızı gibi parlayan onlarca köpek. Umay kaçıyor ama yol bitiyor. Bir binaya giriyor. Asansör. Kapı kapanıyor ama… Işıklar sönüyor. Asansör duruyor. Sıkışıyor. Nefes alamıyor. Tam çığlık atacakken gözleri açıldı. Yerinden fırlamış gibi doğruldu, nefes nefese. Ellerini boğazına götürdü, sanki hâlâ sıkışıyordu. Merih hemen gözlerini açtı, kafasını kaldırdı. “Ne oldu cici kuş? Kabus mu gördün?” Sesi biraz alaycıydı ama yarı uykulu hâline rağmen sesindeki endişe fark ediliyordu. Umay gözlerini ondan saklamaya çalıştı ama başaramadı. Göz bebekleri büyümüş, yüzü korkuyla kasılmıştı. Merih oturduğu yerden kalktı, yavaşça yanına geldi. “Hey... Umay. Bak bana.” Umay başını çevirince, sesi yumuşadı. “Ne oldu? Ne gördün?” Umay titreyerek, sessizce mırıldandı: “Ben... yine aynı yerdeydim... yine o köpekler... yine o asansör... yine nefes alamadım...”