Bölüm 18

Merih gözlerini yavaşça açtı, Umay’ın ıslak yanaklarını fark etti. “Umay… neden ağlıyorsun?” diye fısıldadı endişeyle. Umay başını çevirdi, gözleri dolu doluydu. “Benim… benim üvey kardeşim havale geçirdi… öldü…” sesi kırılarak boğuldu. “Korkuyorum, Merih… korkuyorum… bir şey olursa diye…” Merih dikkatle Umay’ın ellerini tuttu, sesi sakin ama güçlüydi: “Buradayım, seninleyim. Hiçbir şey tek başına başına gelmez, tamam mı? Korkma…” Umay sessizce başını salladı, gözlerinden yaşlar süzülürken Merih hafifçe onu sarıp kucağına aldı. “Birlikteyiz. Her zoru aşarız…”