Sahilde rüzgar deli gibi esiyordu ama ikimiz de kıpırdamıyorduk.
Selin, ellerini birbirine kenetlemiş, titrek bakışlarla bana bakıyordu.
Ben mi?
Ben denizin dibine bakıyordum, sanki bütün cevaplar oradaymış gibi.
Delvin: "Gerçekleri anlatmaya mı geldin?"
Sesim öyle yabancı geliyordu ki kendi kulaklarıma.
Selin bir adım attı, sonra geri çekildi.
Korkuyordu.
Belki benden, belki gerçekte olduğumuz kişilerden.
Selin: "Ben… Seni korumaya çalıştım, Delvin."
Sesi çatlamıştı.
Nefret mi ettim, yoksa sadece yoruldum mu bilmiyorum.
Gözüm bir anda cebindeki şeye kaydı.
Titreyen elleriyle küçük bir kolye çıkardı.
Minicik bir motor simgesi vardı ucunda.
Hatırlıyordum…
Bir zamanlar boynumdan hiç çıkarmadığım o kolyeyi.
Selin: "Uraz buldu," dedi fısıltıyla. "Kaza sonrası… Sana ait olduğunu biliyordu."
İçimde bir şey daha koptu o an.
Bana ait olan her şeyi saklamışlardı.
Gerçekleri, anılarımı…
Ve şimdi, zavallı bir özür gibi önüme atıyorlardı.
Delvin: "Kaza… Hepsi benim yüzümden mi?"
Selin’in gözlerinden yaşlar aktı.
Cevap veremedi.
Delvin: "Yalanlarınızla büyüttünüz beni, Selin.
Beni korumadınız, beni benden çaldınız."
Ayağa kalktım.
Sahile doğru birkaç adım attım, sonra dönüp son bir kez baktım ona.
Delvin: "Ben artık kimin yanımda olduğunu…
Ve kimin arkamdan bıçakladığını biliyorum."
Arkamı döndüm ve yürümeye başladım.
Gözlerimden yaşlar süzülüyordu ama izin vermiyordum; Selin görmeyecekti, kimse görmeyecekti.
Tam o sırada, sahilin az ilerisinde, bir bankın kenarında birini gördüm.
Uraz.
Elinde eski bir anahtarlık tutuyordu.
Bana bakıyordu; gözleri dolu doluydu, konuşmadı.
Sadece fısıldar gibi kendi kendine bir şey söyledi:
Uraz: "Bu sefer seni koruyacağım… Benden bile."
Duydum.
Kalbim duydu.
Ama adımlarımı hiç yavaşlatmadım.
O gece odamda kolyeyi elimde sıkarak uyudum.
İlk kez rüyamda bir motor sesi duydum.
Ve o sesi hiç unutmamıştım.