Sabah öyle bir baş ağrısıyla uyanmıştım ki, gittim ve yüzümü yıkayıp aşağı indim. Ev yine boştu. Annem bir şeyler hazırlamış ve işe gitmişti. Kahvaltımı yaptım ve odama geri çıkıp Selin'e bize gelmesini istediğimi belirten bir mesaj attım. O gelene kadar biraz odamı toparlamak istedim. Dolabımı açtığımda yere bir anda siyah bir kutu düştü. İçindekiler yere saçılmıştı. Bir anda gözüme, arkasında tarih yazan bir şey çarptı. Bu bir fotoğrafa benziyordu. Arkasını çevirdim ve...
Bu oydu! Ben kahkaha atıyordum, o da bana arkamdan sarılmış bir şekilde kahkaha atıyordu. Sahilde çekilmiş bir fotoğraftı bu. Bir süre baktım, artık hiçbir şey anlamıyordum. Biz neydik? Neden benden onu sakladılar? Neden hiçbir şey anlatmadılar?
Ben bunları düşünürken kapı çaldı. Fotoğrafı cebime koydum ve kapıyı açmaya gittim. Kapıyı açtığım anda Selin sarıldı ve her zamanki gibi beni öpücük yağmuruna tuttu. Önceden böyle yaptığında gülerdim ama bu sefer bir tepki vermedim. Sarılmayı bıraktı.
Delvin: "Geçsene."
Bu tavrımı anlamamış bir halde bana baktı ve içeri geçti. Ben de kapıyı kapatıp mutfağa yöneldim.
Delvin: "Kahve yapıyorum."
Selin: "Annenle mi tartıştın yoksa başka bir sorun mu var?"
Kahveleri aldım ve cevap vermeden masaya karşısına oturdum. Kahvesini uzattım ve yüzüne dikkatlice baktım.
Delvin: "Bilmem, sence başka bir sorun mu var?"
Ne olduğunu anlamamış bir şekilde bakıyordu.
Selin: "Delvin, neler oluyor? Neden imalı imalı konuşuyorsun?"
Bunu söylerken bir yandan elleriyle oynuyordu ve Selin sadece strese girdiği zaman böyle yapardı.
Delvin: "Beni geçen gece eve bırakan kişi kimdi, Selin?"
Gözlerini kaçırdı.
Selin: "İsminin Uraz olduğunu söylemiştin."
Artık daha fazla dayanamıyordum. Ben böyle düşüncelerle boğuşurken, kendimi her gün yiyip bitirirken gözümün içine baka baka yalan söylemeleri çok fazlaydı. Bir hışımla kalktım ve yanına gittim. Cebimdeki fotoğrafı masanın üzerine sert bir şekilde bıraktım.
Delvin: "Peki o zaman bana bunu açıkla! Bu ne, Selin?!"
Bir anda şok olmuştu. Bunu beklemiyordu çünkü kazada telefonumun parçalandığını söylemişlerdi. Muhtemelen böyle bir şey bulabileceğimi düşünmediler. O kutuyu annem saklamış olsaydı, orada olmazdı. Demek ki ben saklamıştım. Ama iyi ki saklamışım ki gerçekleri görmeye başladım.
Selin: "Delvin, açıklayabilirim. Sadece bana izin ver, bu kadar fevri ol–"
Delvin: "Seni daha fazla dinlemek istemiyorum. Evimden çıkar mısın?"
Bunu söylerken kapıya yönelip çoktan kapıyı açmıştım bile. Ona daha fazla konuşma fırsatı vermedim çünkü sinirlenmiştim. En çok da beni kızdıran, onun bunu bilmesiydi. Biliyordu ve benden saklamıştı. Her zaman yanımda olduğunu düşündüğüm ve kardeşim dediğim kız bana yalan söyleyip arkamdan iş çevirmişti. Onu daha fazla dinlemek istemiyordum.
Yanıma geldi, yüzüne bakmadım. Hâlâ kapı açık bir şekilde bekliyordum.
Selin: "Sadece konuşmama izin ver, Delvin."
Delvin: "Görüşürüz, Selin."
Ve kapıyı yüzüne kapattım. Bir anda ellerim ayaklarım tutmadı. Başıma bıçak saplanır gibi bir ağrı girdi. Bu kadarı fazlaydı hem de. Çok dayanamadım ve ağlamaya başladım. Yine stresin etkisiyle titriyordum. "Neden bunca şeyi benden sakladılar?" diye düşünmeden edemiyordum. Daha bilmediğim çok şey vardı ama zamanla öğrenecektim. Biraz kendime gelmek için odama çıktım. Banyoya girdim ve yüzümü yıkadım. Tam üstümü değiştirmiş, uzanacakken kapının açılma sesini duydum. Annem gelmiştir diye bakmadım bile. Biraz uyumak istiyordum.
1 saat sonra
Annemin sesiyle uykumdan uyandım. Başım hâlâ ağrıyordu.
Annem: "Delvin, yemek hazır."
Delvin: "Geliyorum, anne."
Mutfağa gittim ve annemin karşısına oturdum. Annem genelde yemeklerde sessiz olur, konuşmazdı ama bu sefer öyle olmadı.
Annem: "Nasıl hissediyorsun? İlaçlarını kullandın mı?"
O sorduğunda fark etmiştim; iki üç gündür ilaçlarımı kullanmıyordum. Ama bunu ona söylemek istemedim çünkü yine söylenmeye başlayacaktı.
Delvin: "Evet kullandım, iyi hissediyorum. Sorun yok."
Annem: "Hafızan nasıl? Yeni bir şeyler hatırladın mı?"
Beni deniyordu. Dünkü konuşmadan sonra farkındaydım ve ben de gereken cevabı verecek, onun içine kurt düşürecektim.
Delvin: "Evet, çok güzel şeyler hatırlamaya başladım annecim."
Dedim ve gülümsedim. Garip bir şekilde yüzüme baktı. Şaşırmış gibiydi. Sakladıklarının ortaya çıkabileceğini düşünmüş olmalıydı. Bir şey söylemedi ve masadan kalkıp odama gittim.
Bir yandan yeni bir şeyler öğrenebilmek için sosyal medya hesaplarımın geçmişine bakıp, bir yandan da Uraz'ı düşünüyordum. "Madem bu kadar mutluyduk, neden şu an beni tanımazlıktan geliyordu ve neden bizi benden saklıyorlardı?" diye düşünüyordum. Bir anda rüyamda gördüğüm kaza aklıma geldi. Onunla yaptığım kaza...
Kalktım ve kahve almaya mutfağa gidiyordum ki, annemin telefonla konuştuğunu gördüm. Pek önemsememiştim ama annem Selin'in adını söyleyince duraksadım ve gizlenip dinlemeye başladım.
Annem: "Selin, Uraz'ı hep takdir etmişimdir. Bunu sen de biliyorsun çünkü babasının ölümünden sonra Delvin'in hep yanında oldu. Ama onu affedemiyorum. Kaç defa uyarmama rağmen Delvin'i motor konusunda cesaretlendirdi. O öyle yapmasaydı Delvin şu an bu halde olmazdı. O kazayı yapmazlardı ve eskisi gibi birlikte ve mutlu olurlardı."
Biraz durdu, galiba Selin konuşuyordu ve annem tekrar konuşmaya başladı.
Annem: "Babasını da motor yüzünden kaybettik. O kaza yerinde aklımdan neler geçtiğini bilemezsin. Ben kızımı kaybettiğimi sandım, günlerce neler çektim. Şu an tek korkum Uraz'la tekrardan başlaması ve yine motor delisi olması. Ben kızımı bir hiç yüzünden kaybetmeye hazır değilim. Bir o kaldı bana Murat'tan. Ama düşüneceğim, merak etme. Eğer tekrar birlikte olacaklarsa, Uraz'la bir konuşma yapmam gerekecek."
Demek saklama sebebi buydu. Şimdi anlamıştım. Kahvemi almadan direkt odama gittim. Yattım ve fotoğrafa baktım. İkimiz de çok mutluyduk. O güzel gözleri gülmekten kısılmıştı. Bunları düşünürken Selin'e bir mesaj attım:
-Yarın saat 12.30'da sahilde seni bekliyor olacağım.
Mesajı gönderdim ve elimde fotoğrafla kendimi uykunun kollarına teslim ettim.