Bölüm 5

Gece iyice çökmüştü. Derin, gökyüzüne bakarken yıldızların yansımasını suyun yüzeyinde izledi. Sessizliği bozan tek şey, hafif esen rüzgarın yapraklarla oynayışıydı. Efe, onun yanında sessizce duruyor, onun bu anı nasıl yaşadığını izliyordu. — “Burası, küçüklüğümden beri geldiğim yer,” dedi Efe, hafif bir gülümsemeyle. — "Ne zaman bir şeyler fazla gelse, ne zaman düşünmem gerekse buraya gelirim. Burası beni hep sakinleştirir.” Derin gözlerini ondan ayırmadan başını salladı. — “O zaman senin için özel bir yer.” Efe, hafifçe omuz silkti. — “Evet, ama sanırım burayı asıl özel yapan şey, burada yalnız kalmam.” Derin, Efe’nin bu sözlerini sindirmeye çalışırken kendini hafifçe gülümserken buldu. — “Yalnız kalmak istemediğin zamanlar da oluyor demek?” Efe bir an duraksadı, sonra hafif bir kahkaha attı. — “Oluyor tabii. Ama her zaman kimseye belli etmek istemem.” Derin, gözlerini kaçırarak suya bakmaya başladı. İçinde bir sıcaklık hissetti. Efe’nin yanında olmak, gerçekten de kendini farklı hissettiriyordu. Onun sessizliği bile huzur vericiydi. — “Ben de bazen yalnız kalmak isterim ama bazen de birinin yanımda olmasını isterim,” dedi Derin usulca. Efe, başını hafifçe eğdi. — “Belki de doğru insanın yanında olmak, yalnız olmaktan daha iyidir.” Derin, bu cümleyle birlikte kalbinin biraz daha hızlandığını hissetti. Bir şeyler değişiyordu. İçinde bir sıcaklık yayılıyordu. Ama bu hislerin ne anlama geldiğini henüz tam olarak bilmiyordu. Bir süre daha sessizlik içinde durdular. Sonra Efe hafifçe Derin’e döndü. — “Buraya kadar geldiğimiz için teşekkür ederim. Seni daha iyi tanımak güzel.” Derin de ona döndü ve hafifçe gülümsedi. — “Benim için de.” İkisi de, o anın büyüsünü bozmak istemiyormuş gibi orada kalmaya devam ettiler. Artık sadece ikisi vardı. Zaman durmuş gibiydi.