Alev odasında tek başına oturuyordu. Her sayfa çevirdiğinde aynalar kendi içindeki gölgeleri yansıtıyordu. Ama bu gölgeler artık sadece yansıma değildi; bağımsız hareket ediyordu.Ateş’in gözleri simsiyah, Zeynep’in silueti yarı şeffaftı.Birden odadaki tüm aynalar birbiriyle konuşur gibi titredi. “Elçi… kitabın sonuna yaklaşıyorsun.”Alev kalbini elleriyle tuttu. “Dur… lütfen, dur!” Ama aynalar sustu.Ve o an fark etti: gerçek ile hayal artık birbirine karışmış Alev okula gitmeye çalıştı.Ama koridorlar değişmişti.Sınıflar yer değiştirmiş, duvarlar uzamış, kapılar yok olmuştu.Öğrenciler varmış gibi gölgeler, ama sesleri duyulmuyordu.Birden tuhaf bir saat duvarda belirdi: 03:33 “Zaman senin değil artık, Alev.”Her adımında bedenini daha fazla hissediyordu.Vücudu kanlı çizgilerle kaplanmış, nefes almak bile işkenceye dönüşmüştü. Odama döndüğünde kitap kendi kendine açılmıştı.Sayfalar nefes alıyordu, tıpkı canlı bir varlık gibi titriyordu. “Alev… okumaya devam et. Yoksa sen de gideceksin.” Parmaklarımı sayfaya bastığımda sıcaklık yayıldı.Harfler parladı, kana karıştı.Ve bir ses duyuldu: “Bir şeyi değiştiriyorsun… ama bedelini ödeyeceksin.”Alev titredi. Her kelime vücudunda yara açıyordu.
Gece boyunca Ateş ve Zeynep odada dolaştı.Ama bu kez onların gözleri boş, derin bir uçurum gibiydi. “Alev… duramazsın… kitap seninle…” Onların ellerini tuttum ama geçiyordu. Sanki ruhları kitapta sıkışmıştı. Alev başını ellerinin arasına aldı.Kalbi ağrıyor, nefesi yetmiyordu. Kitabın içinde gizli bir mesaj buldum: > “Uyanış Çemberi her elçiyi izler. Beden ve ruh, artık bizim kontrolümüzde.” Gizli bir toplantı odasında, bir grup insan beliriyor gibiydi. Gözlerini göremedim, ama varlıkları hissediliyordu. > “Alev… seçildin. Son sayfa seninle.” Artık kaçış yoktu.
