Bölüm 8

Bir gece odama biri girdi. Gölgeydi; yüzü yoktu, sadece karanlık bir siluet. “Elçi… değişiklik yaptın,” dedi boğuk bir sesle. “Ama unutma… bedel ödenir.” O an fark ettim: kitap sadece benim hayatımı değil, ruhumu da kontrol ediyordu.Ve bu gölge, kitabın gerçek sahibi olabilir miydi? Alev okula gittiğinde kütüphanede gizli bir kapı buldu.Tozlu bir arşiv odası… raflarda eski kitaplar: “Karatay Lisesinin Kitabı” “Anadolu Kolejinin Kitabı” Ve birçok eski defter, hepsi lanetliydi.Her okulun kendi kitabı ve kendi elçisi vardı.Bir not buldum: “Uyanış Çemberi gözlemliyor. Her elçi kaderini seçer.” Notlar bir gizli topluluğu anlatıyordu: “Uyanış Çemberi” Bu topluluk, lanetli kitapları toplayıp yöneten bir örgüt. Ama kimdi? Neden okulların kaderi onların elindeydi? Alev, kitabı değiştirmeye devam etti. Ama her değişiklik onu fiziksel olarak daha da zayıflatıyordu. Artık hastalık, sadece ruhunu değil, bedenini de sarmıştı. Bir gece, odada Ateş ve Zeynep’in ruhları göründü. Ama gerçek değillerdi, sadece kitabın yansımasıydı. > “Son sayfaya yaklaşma,” diyorlardı. Ama ben duramıyordum. Çünkü kitabı değiştirmek, onları kurtarmak demekti. Kitap kendi kendine yazıyordu: > “Son sayfa yaklaşıyor, Alev. Ya kitabı bitir, ya sen bit.” Vücudum artık tamamen bitkindi. Ama ellerim hâlâ kitabı tutuyordu. Her sayfa çevrilişinde bir damla kan dökülüyor, acı beynimi yakıyordu. > “Uyanış başladı,” fısıldadı boğuk ses. “Ve senin zamanın doluyor, Alev…”