Bedeni artık çürüyormuş gibi hissediyordu. Gözlerinde kelimeler, cildinde siyah damarlar… “Kitabı değiştirirsin, bedelini ödersin,” fısıldadı boğuk ses. Her sayfa çevirdiğinde vücudu yanıyordu.Ama duramıyordu; çünkü kitabı değiştirmek, arkadaşlarını kurtarmak demekti. Gecenin bir yarısı, odada sessizlik vardı.Ama birden Ateş’in sesi geldi: “Alev… yanlış sayfayı değiştirdin.” Zeynep’in sesi ise yankılandı: “Son sayfa… artık kaçış yok.” Alev nefesini kontrol edemedi.Vücudu titriyor, beyninde karışık görüntüler dönüyordu. Kitap odada kendi kendine açıldı.Sayfalar arasında yürüyormuş gibi hissettim.Bir adım atıyorum, sayfa çevriliyor.Bir adım atıyorum, bedenim acıdan bağırıyor. “Son sayfa yaklaşıyor, Alev… hazır mısın?”Kalbim deli gibi atıyor, gözlerim kanlanmıştı. Ama geri dönemezdim.
Alev kitabı değiştirmeye çalıştı. Ama her cümle, her kelime onu daha fazla yıpratıyordu. “Üçüncü sayfa değişti. Altıncı sayfa tamamlandı. Dokuzuncu sayfa… seninle.” Zihni artık bulanıktı. Rüyalar gerçek, gerçekler rüya olmuştu.Ama o, kitabı bırakmadı. Çünkü arkadaşlarını kaybetmek istemiyordu. Artık son sayfa yakındı.Vücudu tamamen bitkindi. Ellerinde kan ve mürekkep karışımı vardı.Kitap kendi kendine açıldı ve son cümle belirdi: “Uyan… ya sen öl, ya kitap bitir.” Alev nefes alamıyordu.Kalbi duracak gibi oldu. “Uyanış başladı, Alev… zamanın doldu,” fısıldadı boğuk ses. Ve gözleri kapandı.
