Bölüm 11

Alev artık tamamen bitkindi. Vücudu kan ve morluklarla kaplı, elleri titriyordu. Kitap masada açılmış, sayfaları kendi kendine çevriliyordu. > “Son sayfa seninle, Alev… ya öl, ya değiştir,” fısıldadı boğuk ses. Kalbi deli gibi atıyordu. Nefesi yetmiyordu. Ama kitap onun elinde hâlâ güçlüyüydü. > “Bitireceğim…,” dedi kendi kendine, parmakları sayfanın üzerinde kanla karıştı. Sayfa çevrildiğinde bir kelime belirdi: “Uyan”. Ama ne kadar silmeye çalıştıysa sayfa yeniden yazılıyordu. Bedenindeki acı doruk noktasına ulaşmıştı. Alev yere yığıldı. Vücudu artık onun değildi; acı her hücresine işlemişti. > “Bunu bitirmek zorundayım…” Boğuk bir çığlık attı. Aynalar odada titredi; Ateş ve Zeynep’in siluetleri son kez ona baktı. > “Elçi… artık senin zamanın doldu,” fısıldadı kitap. Gözlerini kapattı. Kalbi durdu. Dünya siyaha büründü. Alev bir anda kendini bir boşlukta buldu. Hiçbir şey yoktu; sadece sessizlik ve karanlık. Ama bir ses duyuyordu, tanıdık ve uzak: > “Uyan… uyan, Alev.” Gözlerini açtı, yatağında olduğunu fark etti. Terli ve titrek, nefesi kesik. Kitap yoktu. Her şey sanki rüyaymış gibi görünüyordu. Ama kulaklarında hâlâ o boğuk ses vardı: > “Mevlana Kolejinin Kitabı seni seçti… ve uyanış başladı. Oda aydınlıktı, güneş camdan süzülüyordu. Kalbi hızla attı. > “Her şey… rüyaydı?” Ama parmaklarının ucunda hafif bir sıcaklık hissetti. Belki her şey bir rüya değildi. Belki kitabın laneti hâlâ onu izliyordu. Alev kendini toparlamaya çalıştı. Ama gözlerinin önünde eski sayfaların harfleri dans ediyordu; gözlerini kapattığında bile. Sonunda Alev nefesini derin aldı. Artık her şey sessizdi. Kitap yoktu, odasında yalnızdı. Ama kulaklarında hâlâ yankılanan bir ses vardı: > “Uyan… uyan Alev. Sıra bizde.” Alev gözlerini açtı, yatağından kalktı. Dışarı baktı; güneş parlıyordu, hayat devam ediyordu. Ama bilinçaltında hâlâ o ses vardı. Bir gülümseme belirdi dudaklarında; hafif bir korku, hafif bir merak… Ve hikâye, tıpkı rüyadaki gibi sona erdi. Ama gerçekte, belki de her şey yeni başlıyordu.