“Peki sen neden burada kalıyorsun?” diye sordum.
Yaşlı adam bir anda sustu.
Yüzündeki ifade değişti. Sanki yanlış bir şey söylemişiz gibi etrafa baktı. Sonra hızlıca ayağa kalkıp kütüphanenin girişindeki ağır kapıyı kapattı.
Tüm ışıkları söndürdü.
Sadece masanın üstündeki küçük lamba açık kaldı.
“Sesinizi alçaltın,” dedi fısıldayarak. “Eller… içeri gelmesin.”
“Eller mi?” dedi Emir.
Adam cevap vermedi.
Sadece rafların arasına gidip büyük, kalın bir kitap getirdi. Kitap o kadar ağırdı ki masaya bırakınca toz havaya kalktı.
Kapağında şunlar yazıyordu:
DENEK DOSYALARI
Adam kitabı açtı.
İçinde yaratıkların eski fotoğrafları vardı.
İnsan hâlleri.
Ve sonraki sayfalarda canavar hâlleri.
Bazılarının yüzü tamamen değişmişti. Bazılarının gözleri yoktu. Bazılarının kolları uzamıştı.
Sonra Evi’nin olduğu sayfayı bulduk.
Fotoğrafta genç bir kadın vardı. Gülümsüyordu. Arkasında renkli duvarlar vardı.
Altında şu yazıyordu:
“Eski kreş öğretmeni.”
Mideme yumruk yemiş gibi oldum.
“Bunu ona mı yaptılar…” dedim.
Adam sessizce başını salladı.
“Deney sırasında zihni tamamen kaybolmadı,” dedi. “İçinde hâlâ bir parça insan kaldı.”
Emir hemen sordu:
“O zaman bize yardım edebilir mi?”
Adam derin nefes aldı.
“Belki.”
Sonra çekmeceden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta Evi normal hâliyle çocuklarla birlikteydi. Gülümsüyordu.
“Eğer bunu ona gösterebilirseniz…” dedi adam. “Belki kısa süreliğine kendine gelebilir.”
“Belki bizi korur.”
“Belki,” dedi tekrar. “Ama bu çok tehlikeli.”
“Neden?”
“Çünkü diğerleri fark ederse…”
Tam o anda yukarıdan metal sürünme sesi geldi.
Hepimiz sustuk.
Bir şey tavanda hareket ediyordu.
Uzun… yavaş… sürünen bir ses.
Adam lambayı hemen kapattı.
Kütüphane tamamen karanlığa gömüldü.
Fısıldayarak konuştu:
“Eğer çok sıkışırsanız… onu kullanın.”
Elimize Evi’nin eski fotoğrafını verdi.
Ve tavandaki ses tam üstümüzde durdu.