Bölüm 3: Aynaların Laneti
Efe korkudan nefes bile alamıyordu. Karanlığın içinde parlayan iki göz, yavaş yavaş ona doğru yaklaşmaya başladı. Tam geri çekileceği sırada el feneri bir anlığına yeniden yandı. Işık vurunca gözler kayboldu.
Titreyen elleriyle günlüğü alıp okumaya devam etti.
"Gölge'den kurtulmanın tek yolu, evin en eski aynasını bulmaktır. Ama o aynaya bakan herkes geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır."
Tam o anda bodrumun duvarları sarsıldı. Raflardaki eski eşyalar birer birer yere düştü. Yukarıdan ayak sesleri geliyordu. Sanki biri ağır ağır merdivenlerden aşağı iniyordu.
Tak... Tak... Tak...
Ses gittikçe yaklaştı.
Efe cesaretini toplayıp merdivenlere doğru baktı. Basamakların en üstünde uzun siyah bir siluet duruyordu. Yüzü görünmüyordu. Sadece karanlığın içinden parlayan solgun gözleri seçiliyordu.
Siluet yavaşça elini kaldırdı ve bodrumun en karanlık köşesini işaret etti.
Efe istemeden oraya baktı.
Köşede, üzeri beyaz bir örtüyle kapatılmış dev bir ayna vardı.
Örtü kendi kendine yere düştü.
Aynanın içinde bodrum görünmüyordu...
Orada, yıllar önce terk edilmiş gibi görünen aynı evin bambaşka ve çok daha karanlık bir hâli vardı.
Ve aynanın içindeki Efe gülümsüyordu.
Gerçek Efe ise gülümsemiyordu.