"Hangi devirde yaşıyorsunuz?! Taş devrine geri mi döndünüz?! Telefon denen bir icat var değil mi? Neden bakılmıyor o telefonlara?! Ne zamandır sizi arıyoruz aptallar."
Gerçekten sinirlenmiş. Çünkü Jimin oldukça ciddi şu an.
Aklıma bir anda düşen şeyle hemen Jimin'in koluna elimi attım.
"Yoongi! Yoongi'ye bir şey mi oldu?!"
Ben bir anda telaşlanınca Jimin hemen yumuşadı. Kardeşine hiç dayanamıyordu yüreği.
Sakinleşti ve sakince diğer elini kolundaki elimin üzerine koyarak cevap verdi.
"Sakin ol Yejin. Kötü bir şey olmadı. Hatta tam tersine iyi bir şey oldu. Yoongi uyandı."
"Uyandı mı?"
32 diş sırıttım resmen. Bir anda değişen ruh halimi görünce Jimin bana garip garip bakmaya başladı.
Ama şu an heyecandan içim içime sığmıyordu.
Yine nefes alamıyormuş gibi hissetmeye başladım. Kalbimdeki o iç gıdıklayıcı hisse yenik düştüm.
Kimseyi beklemeden koşmaya başladım. Yoongi'nin yanına gitmeliydim.
"Yejin koşma dur! Yah! Kızım beklesene! Yah, cadı! Bekle, dur!"
Durmadım tabii ki. Koşmaya devam ettim. Onu, Yoongi'yi gerçekten çok özlemiştim.
Koşarken bu sefer başıma aniden giren oldukça şiddetli bir ağrıyla olduğum yerde taş kestim.
Normalde başım dönerdi. İlk defa başıma bu kadar şiddetli bir şekilde ağrı giriyordu.
Neler oluyordu?
Sağ elimi hemen yanımdaki duvara dayadım ve destek aldım. Gözlerimi yumdum. Yumar yummaz gözlerimin önüne bazı sahneler gelmeye başladı.
~
Bahçedeydim.
Evimin güzel, cennet bahçesinde.
Elimdeki çamaşırlar mis gibi kokuyordu. Kokusunu koklaya koklaya onları bahçede çamaşırlar için ayırdığımız ipin üzerine asıyordum.
Yüzüm gülüyordu.
Elimdeki yeşil renkli mandalı tişörtlerimden birinin üzerine yerleştirerek yerini sabitledim. Hemen ardından arkama koyduğum çamaşır sepetinden yeni bir çamaşır alıp asmak için arkama döndüm.
Ancak döner dönmez Yoongi ile karşı karşıya kaldım.
Onun burada ne işi vardı?
Şaşkınlık içerisinde direkt sordum.
"Senin ne işin var burada?"
Şirin şirin gözlerime bakmaya başladı. Utanmış gibi elini saçlarına daldırdı. Saçlarını karıştırdı. Daha sonra ellerini nereye koyacağını bilemedi.
En son ikisini de arkasına attı ve ellerini arkasında birleştirdi.
Hâlâ aynı şaşkınlıkla onu izlemeye devam ediyordum. Ayrıca bir cevap da bekliyordum.
Yoongi de bunun farkındaydı. Ancak çok heyecanlı görünüyordu. Üstüne gitmek istemedim.
Bir müddet daha bu şekilde, şaşkın bakışlarımızla birbirimize bakıp durduk. Çok geçmeden de sonunda söze girdi.
"Aaah! Şey ben... Düştüm."
Ne? Düşmüş mü? Bahçemize mi? Nereden? Nasıl?
Şaşkınlığım 2 kat daha arttı. Bunu hemen dillendirdim.
"Düştün mü? Nasıl? Nereye?"
Yoongi birkaç adım daha atarak bana iyice yaklaştı. Tam karşımda durup yakın mesafeden gözlerimin içine gülen gözleriyle bakmaya devam etti. Yüzünde hafif bir tebessüm mevcuttu.
Ben nasıl bu zamana kadar gözlerimi onun gözlerinden kaçırmadım bilemiyorum. Çünkü normalde kimsenin gözünün içine bu kadar uzun bakamazdım ben.
Ama... Çok güzellerdi. Yani onun güzel gözleri sanki beni çekiyormuş gibi hissediyordum. O kadar güzellerdi ki, bakmadan yapamıyordum. Hatta eminim, hissetmekle kalmıyordum. Gerçekten bir mıknatıs misali o gözler, beni kendisine çekiyordu.
Yutkundum.
Yoongi'nin ayrıca bana bu kadar yaklaşması da heyecanlanmama neden olmuştu. Kalbim yerinden fırlayacakmış gibi atıyordu.
Yoongi yüzündeki gülümsemeyi biraz daha artırıp konuştu. Ağzından çıkan kelimelerle kalbimin depar atmasına neden oldu.
"Nasıl olduğunu ben de bilmiyorum. Ama 'aşka' düştüm Yoo Jung. Düştüğüm yer, senin aşkın."
~
"Sana koşma demedim mi ben cadı?! Ne oldu? Başın döndü değil mi? Bir kere de abi sözü dinle. Dinlemezsen böyle olur işte."
Yummuş olduğum gözlerimi açtım. Başımdaki şiddetli ağrı da son buldu.
Jimin koluma girdi ve eğilerek bana baktı.
Ancak ben hâlâ gördüğüm görüntüleri aklımdan çıkaramadım.
Bu da neydi böyle?
Yoongi beni, yani Yoo Jung'u gerçekten tanıyor muydu? Hem de... Aşkıma düşecek kadar.
...