Bölüm 2

Kaan Emir Yalçın, Melisa Koral la bir daha konuşmadı. Ama orada olmaya devam etti. Dördüncü gün... Melisa onu içtima alanının kenarında gördü. Beşinci gün... Atış poligonuna giden yolun başında. Altıncı gün... Yemekhanenin camına yansıyan siluetinde. Hiç yaklaşmıyordu, çağırmıyordu. Bu, konuşmasından daha da rahatsız ediciydi. “Bakma bana, bırak peşimi,” diye geçirdim içimden. Ama bırakmamakta kararlıydı, Yüzbaşı. Melisa o günlerde daha da sessizleşti. Koğuştaki konuşmalara katılmadı,.esprilere gülmedi. Defterine çizik atmayı bile unuttuğu oldu. Deftere çizik atması onu burada tutabilen şeydi. Yoksa çoktan kaçmıştı. Gece yatağında dönüp dururken, “Bu okulda herkes izlenir ama neden ben?” Oda sessizdi. Masadaki herkes Kaan Emir'e bakıyordu. Harita açıktı. Ama kimse haritaya odaklanmıyordu. Çünkü Yüzbaşı, konuşmadan önce bu sessizlik olurdu. Ve o sesizlik, önemli birşey geliyor demekti. “Bir kız var.” dedi sonunda. Hiç uzatmadı. Ne dramatik, ne de süslü. Mahir kaşını kaldırdı. Maya sandalyeye biraz daha yaslandı. Tuna ağzını açacak gibi oldu ama Kaan Emirin bakışlarını gördükten sonra vazgeçti. “Askeri Harp Okulunda, yedi gündür izliyorum.” “İzlemek mi?” dedi Serkan. “ Komutanım, izlemek mi dediniz?” Kaan Emir, başını haritadan kaldırmadan cavap verdi. “Evet.” O tek kelimeyle konuyu kapatmıştı. “Adı, Melisa Koral.” dedi. “Yeni. Ortama yabancı ama panik yapmıyor, sezgileri çok güçlü, bakışları hep çevreyi tarıyor. Refleksleri eğitimsiz ama doğru.” Mahir kollarını birbirine birleştirdi. “Potansiyel, diyorsunuz yani.” “Hayır,” dedi Kaan Emir. “Potansiyelin de ötesi.” Bu kez odada gerçek bir sessizlik oldu. “Kriz anında donmaz,” diye devam etti Kaan Emir. “Baskı altında düşünür, takip edildiğini hissetti. Çoğu kişi hissetmez.” Tuna dayanamayıp mırıldandı. “Komutanım... Siz izliyorsanız hissetmemesi imkansız,” dedi. Kaan Emir hafifçe yüzünü Tunaya çevirdi. Bakışı sert değildi ama netti. “Bu bir şaka değil.” “Ben bu kızı timin 7.üyesi olarak istiyorum.” Maya doğruldu. “Komutanım, peki ya kız gönüllü mü?” “Hayır.” Bu cevap odada dalga etkisi yarattı. “Tekilf ettim ama reddetti... Bu yüzden zorla alınacak.” “Komutanım,” dedi Serkan. “Bu çok riskli.” “Riskle olmayan hiçbir şey bizi buraya getirmedi,” dedi Kaan Emir. “Bu tim Riskle kuruldu.” dedi ve devam etti. “Melisa Koral ya bu yükü taşır, ya da bu yük onu ezer...” Ayağa kalktı. Taplantı bitmişti. “Hazırlanın,” dedi. “Zamanı geldiğinde onu alacağız.” kimse soru sormadı, çünkü karar çoktan verilmişti. Peki ya bu timin adı neydi? Bunlar kimdi? Yüzbaşı Kaan Emir Yalçın. Teğmen Maya Karaca. Astsubay Kıdemli Çavuş Mahir Aras. Astsubay Çavuş Serkan Altuğ. Uzman Çavuş Alp Kaya. Uzman Çavuş Tuna Demirtaş. Onlar Yemin Timiydi. Bir yemin üzerine kurulmuşlardı. Bu kadroya bir kişi daha eklenecekti, Melisa Koral. Ama Melisa başarabilecek miydi? Ya da Melisayı alabilecekler miydi?