İnsan bazen kendi gurbetine alışıyor. Hani o ilk zamanlardaki hıçkırıklı sızılar geçer de, yerine yerleşik, dilsiz ve çok tanıdık bir ağrı kalır ya; işte bugün o ağrının yıl dönümü sanki. Artık seni özlemek bir eylem değil, benim için bir nefes alma biçimi haline geldi.Aşk acısı, zamanla kabuk bağlar diyorlar ya; yalan. Sadece o kabuğun altında yaşamayı öğreniyor insan. Ben senin yokluğunu, odamdaki eski bir eşya gibi benimsedim. Köşede duruyor, sessizce bana bakıyor ve ben onun orada olmasına o kadar alıştım ki, gitse sanki ev yıkılacak.Bizim sevdamız, hiç çiçek açmayacağını bile bile her gün sulanan o kurumuş dal gibi. Mantığın bittiği, kalbin ise inatla "buradayım" dediği o tekinsiz boşluktayız. Kavuşmak mı? O artık çok uzak bir masalın sonu. Ben artık senin gelme ihtimalini değil, senin bende bıraktığın o mahzun boşluğu seviyorum. Çünkü o boşlukta sadece sen varsın, başkasına yer yok.Yalnızlık, eskiden korkuturdu beni; şimdi ise en sadık dostum. Çünkü biliyorum ki, bu şehirde herkes yabancı, herkes kalabalık... Bir tek bu sızı sahici, bir tek bu hasret bana ait. Sevmek biraz da kendi kendinin kimsesizi kalmakmış. Ben o kimsesizliği senin adınla süsledim.Şimdi bir sigara daha yaksam, dumanı yine senin hayaline çarpıp geri dönecek. Varsın dönmesin vuslat; ben bu alışılmış sancıyla, bu onurlu yalnızlıkla da tamamlarım ömrümü.
Bana gitmemen için söz verdiren adam şimdi benden gidiyor ellerimden avuçlarımdan kayıyor hatta kaydı bile hoşça kal ✨EMİRHAN ✨