Hiç bitmeyecekmiş gibi başlayan ama daha ilk dizesinde yarım kalan o şarkıyı bilir misiniz? İşte bizim hikâyemiz tam orada, o en can alıcı esin ortasında durdu. Bugün kalbimde, seninle hiç yürüyemediğimiz yolların, hiç izlemediğimiz gün batımlarının yorgunluğu var.Kavuşamamak, sadece fiziksel bir uzaklık değilmiş; bir ruhun, diğer yarısını sonsuza dek bir boşlukta aramasıymış. Biz seninle, aynı kitabın birbirine asla değmeyen iki sayfasıyız. Arada koca bir hikâye var, ama birbirimizi görmemiz imkânsız. Sen arka kapaksın, ben ise giriş; sen son sözsün, ben ise hiç sorulmamış o soru...Bu mahzun halimiz kimseyi yanıltmasın. Kimileri bunu bir yenilgi sanıyor, oysa biz sevdanın en ağır sınavından geçiyoruz: Varlığıyla yetinemediğin birini, yokluğuyla sevmek. Seni içimde öyle bir yere koydum ki, ne gitmen eksiltebiliyor seni ne de gelmen tamamlayabilir artık.İnsan bazen hiç gelmeyecek birini beklerken eskirmiş. Ben seninle eskidim ama seninle yenilenemedim. Gönlümün sokaklarında hâlâ senin ayak seslerini arıyorum; gelmeyeceğini bile bile kapıyı aralık bırakmak, aşkın en saf, en masum ama en acı haliymiş.Bizimkisi vuslatın değil, hasretin şaheseri oldu. Ve ne yazık ki bazı aşklar, sadece yaşanamadığı için bu kadar güzel kaldı.
Allah belamı versin'ki sevdim çok sevdim,bu sefer ben değil sen gittin vaz geçmedim ama oluruna bıraktım senide aşkıda.