Eftalya'nın dudaklarından dökülen tek kelime restoranın içindeki bütün sesleri susturmuştu.
"...Mert."
Alev'in yüzündeki renk çekildi.
"Hayır..."
Sandalyeden hızla kalkıp güvenlik görevlisinin uzattığı telefona baktı. Görüntü bulanıktı ama o yürüyüşü unutması mümkün değildi.
"Nerede bu adam?"
Görevli otelin girişini gösterdi.
"Yaklaşık beş dakika önce kuzey kapısındaydı. Sonra kameraların görüş açısından çıktı."
Tuna telefonu eline aldı.
"Bütün çıkışları kapatın."
Görevli tereddüt etti.
"Efendim... otelde yüzden fazla misafir var."
"Ben tekrar etmeyi sevmem."
Görevli başını eğerek hızla uzaklaştı.
Kıvanç ise hâlâ ekrana bakıyordu.
"Bir dakika..."
Parmağıyla görüntüyü büyüttü.
"Bu adam tek başına değil."
Arka planda siyah bir minibüsün camında silik bir gölge görünüyordu.
Sadece birkaç saniyelik bir yansıma...
Ama içeride en az iki kişi daha vardı.
Tuna derin bir nefes aldı.
"Demek hazırlıklı gelmiş."
---
Otelin otuz metre uzağında...
Siyah minibüsün içinde üç adam sessizce oturuyordu.
Mert başındaki sargıyı yeniden sıktı.
Yanındaki adam sordu.
"İçeri girecek miyiz?"
Mert gözünü otelden ayırmadan cevap verdi.
"Hayır."
"Niye bekliyoruz?"
"Çünkü içeride bize çalışan biri var."
Adam şaşkınlıkla döndü.
"Kim?"
Mert sırıttı.
"Sabret."
---
Bu sırada otelin güvenlik odasında...
Tuna kamera kayıtlarını tek tek izliyordu.
Gece saat ikiyi gösteren görüntülerde koridor bomboştu.
İkiyi beş geçe...
Bir garson elinde tepsiyle koridordan geçti.
İkiyi yedi geçe...
Görüntü bir anda karardı.
Tam kırk üç saniye.
Sonra tekrar geldi.
Kıvanç kaşlarını çattı.
"Kırk üç saniye..."
Tuna ekranı durdurdu.
"Bir kameranın kendi kendine kapanması mümkün değil."
"O hâlde biri sistemi kapattı."
Tam o sırada kapı çalındı.
İçeri otel müdürü girdi.
"Efendim..."
Tuna gözünü ekrandan ayırmadı.
"Konuş."
"Sunucu odasının kapısı içeriden açılmış."
"Kim açmış?"
"Bilmiyoruz."
"Kart kaydı?"
"Silinmiş."
Oda yeniden sessizliğe gömüldü.
Tuna yumruğunu masaya vurdu.
"Demek içeride profesyonel biri var."
---
Alev odasına döndüğünde kapıyı arkasından kilitledi.
Elleri hâlâ titriyordu.
Yatağın kenarına oturup başını iki elinin arasına aldı.
"Nasıl buldu bizi..."
Eftalya yanına geldi.
"Benim yüzümden."
"Abla..."
"Ben seni koruyamadım."
Alev başını kaldırdı.
"Hayır."
"Çocukluğumuzdan beri seni hep ben koruyacağıma söz verdim."
Eftalya'nın sesi çatladı.
"Ama yine başaramadım."
Alev sarılmak için elini uzattı.
Tam o sırada kapı çalındı.
İkisi de irkildi.
Eftalya yavaşça kapıya yaklaştı.
"Kim o?"
"Kıvanç."
Kapı açıldı.
Kıvanç içeri girmedi.
"Merak etmeyin."
Elindeki küçük kutuyu uzattı.
"Yemek yemediniz."
Kutunun içinde sıcak çorba ve ekmek vardı.
"Eğer korkuyorsanız kapınızı içeriden kilitleyin. Bu katta bu gece iki kat güvenlik olacak."
Eftalya mahcup bir şekilde gülümsedi.
"Teşekkür ederiz."
Kıvanç döneceği sırada Alev seslendi.
"Bir şey sorabilir miyim?"
"Tabii."
"Tuna... bize neden bu kadar öfkeli?"
Kıvanç birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini yere indirdi.
"Kardeşim insanlara kolay güvenmez."
"Hepsi bu mu?"
"...Hayır."
"Ama gerisini anlatmak bana düşmez."
Koridorda kaybolup gitti.
---
Gece yarısı...
Otel sessizliğe bürünmüştü.
Tuna hâlâ güvenlik odasındaydı.
Önündeki monitörlerde onlarca kamera akıyordu.
Birden ekranlardan biri kısa süreliğine parazitlendi.
Sadece iki saniye.
Sonra normale döndü.
Tuna hemen görüntüyü geri sardı.
Parazitin olduğu karede siyah kapüşonlu biri servis koridorundan geçmişti.
Yüzü görünmüyordu.
Elinde ise otelin elektronik anahtarlarından biri vardı.
Tuna ayağa fırladı.
"Koridor üç."
Kulaklığındaki görevliye seslendi.
"Orayı hemen kontrol edin."
Telsizden birkaç saniye ses gelmedi.
Sonra boğuk bir nefes duyuldu.
"Ka... kaptan..."
"Ne oldu?"
"...Burada biri vardı."
"Kim?"
"...Kaçtı."
Tuna koşarak güvenlik odasından çıktı.
Asansörü beklemedi.
Merdivenlerden hızla yukarı çıktı.
Üçüncü kata ulaştığında koridor bomboştu.
Yerde tek bir şey vardı.
Küçük, metal bir otel kartı...
Kartın arkasına siyah kalemle tek cümle yazılmıştı.
"Onları saklayamazsınız."
