Sancının dalga dalga vurduğu o birkaç dakika içinde hemen çantamdaki siyah hırkayı çıkarıp belime bağladım. Sıradan kalkarken dizlerim titredi, duvarlara tutunarak koridora çıktım. Arda’ya mesaj atmıştım ama bu halde 12-A’dan buraya gelmesini ya da koridorda beni böyle görmesini bekleyemezdim.
Kendimi zorla kızlar tuvaletine atıp en uçtaki kabine kapandım.
Karnımdaki kramp öyle bir kıvrandırıyordu ki alnımı soğuk fayansa dayadım. İşin en berbat tarafı, okul çantamda ne bir yedek tampon vardı ne de duruma müdahale edecek bir şey.
("Harika amk. Hem regl sancısından ölüyorum hem de okulu batırma riskiyle karşı karşıyayım. Şansımı sikeyim gerçekten.")
Tam o sırada dışarıdaki koridorda adımlar duyuldu. Tuvaletin ana kapısı "pat" diye kapandı ve içerideki kilit sesi yankılandı. Derin, ağır bir sessizlik çöktü.
"Lara."
Tavan havalandırmasından ya da kapının arkasından değil, doğrudan kabinin kapısının önünden gelen o buz gibi sesle sıçradım.
("Noluyor amk?! Burası kızlar tuvaleti!")
Kabinin kapısı yavaşça aralandı. İçeriye o tanıdık, dondurucu soğuk hava doldu. Görkem kapının eşiğinde duruyordu. Gözlerindeki simsiyah yırtıcı karanlık biraz yatışmıştı ama yüzü hâlâ kireç gibiydi. Burnunu hafifçe uzak tutmaya çalışarak elindeki poşeti bana doğru uzattı.
Poşetin içine baktığımda gözlerime inanamadım. Benim evdeki katlı eşofman altım ve banyodaki dolabın en arkasında duran tampon kutusu poşetin içindeydi.
Kafamı kaldırıp şaşkınlıkla ona baktım. "Sen... Sen benim evime mi gittin?"
Görkem kafasını hafifçe yana eğdi. "Sıradan çıkıp gittiğimde... Kokun ve durumun çok açık netti. Dersin bitmesini bekleyemezdim."
"Oğlum sen şizofren misin?!" diye fısıldayarak bağırdım, sancıdan sesim kısık çıkıyordu. "Daha 10 dakika önce sınıftaydık! Ben buraya gelene kadar sen benim evime gidip, banyomdaki dolabı karıştırıp tamponlarımı alıp geri mi geldin?!"
"Yürümek zorunda olmadığım için zaman problemim yok," dedi Görkem gayet sakin bir tonla. Ama burnunu hafifçe diğer tarafa çevirip derin bir nefes aldı. "Ve evet... Çekmeceni karıştırmak zorunda kaldım çünkü hangisini kullandığını bilmiyordum. Hepsini getirdim."
("Yani ışınlanıp evimden tampon getiren bir vampir... Twilight izlesem bu senaryoya kahkaha atardım amk, şu an yaşadığıma bak.")
"Sapık mısın sen?" dedim poşeti elinden hırsla çekerek. "Evimin yedek anahtarı bile yok sende, içeri nasıl girdin yine?"
"Cam açıktı," dedi düz bir sesle. "Ayrıca şu an bana laf yetiştirmek yerine o poşettekileri kullansan iyi olur. Çünkü kanının kokusu hâlâ bütün koridoru sarıyor ve beni kontrolümü kaybetme sınırında tutuyor."
Görkem arkasını dönüp kabin kapısını hafifçe örttü ama tuvaletten çıkmadı, kapının önünde bir nöbetçi gibi beklemeye başladı.
Tam ben poşeti açıp üstümü değiştirmeye başlarken dışarıdan koridorda adımlar ve Arda'nın endişeli sesi yükseldi.
"Lara?! Neredesin? Mesajını yeni gördüm!"
Arda kızlar tuvaletinin kapısına dayanmış, kolu zorluyordu. "Lara içeride misin? Kapı niye kilitli amk?"
Kabinin içinde donup kaldım. Görkem'in kapının arkasında kilit gibi dikildiğini biliyordum. Görkem’in çene kaslarının kasıldığını, o insandışı öfkesinin tekrar kabardığını tuvaletteki havanın aniden 3 derece daha soğumasından anladım.
"Arda!" diye bağırdım kabinden, sesimi toparlamaya çalışarak. "Buradayım! İyiyim, yani tuvaletteyim, biraz sancım var sadece. Geliyorum 5 dakikaya!"
"İçeride başka biri var mı?" dedi Arda dışarıdan, sesi şüphe doluydu. "Kapı niye kilitli Lara? Bir şey mi oldu?"
Görkem dışarıya doğru tek bir adım attı. Kapının arkasından Arda'ya doğru baktığını, gözlerindeki o kızıllığın tekrar belirdiğini hissedebiliyordum.
"Görkem, sakın..." diye fısıldadım kabinin içinden. "Tek bir adım atarsan yemin ederim bu tampon kutusunu kafana fırlatırım."
Görkem duraksadı. Bana doğru hafifçe başını çevirdi. Sivri dişleri dudaklarının arasında belirse de kendini tuttu.
"Çabuk ol," dedi Görkem kapının dibinden, boğuk bir hırıltıyla. "Yoksa dışarıdaki o çocuğu tuvaletin kapısına yapıştıracağım."