Han jisung'dan
Yarayı pansuman yaptıktan sonra personeller odadan çıktı. Odanın dışından sesler geliyordu bizimkiler olmaliydi.
Ben orda öylece oturmuş yaralı kolumu izlerken kapı açıldı. Kesiğin acısıyla hala gözlerim doluydu.
Bakışlarımı gelen kişiye cevirdigimde onunda beni izlediğini fark ettim. Gelen minhoydu. Herzamanki gibi bu günde yanımdaydı.
Onu görmek içimde anlamsız bir heyecan oluşturdu. Sanki aylardır gorusmemisiz gibi özlemiştim.
Birkaç saniye beni izledi. En sonunda yanıma gelip kolumu okşadı. Hareketleri çok nazik ve yavaştı. Zarar vermekten korkuyor olmalıydı.
-hala acıyor mu?
Aslında evet hala aciyordu. Eskisi kadar olmasada aciyordu. Sesi ve bakışları benim için ne kadar endiselendigini gösteriyordu bu yüzden daha fazla endiselenmesin diye bunu ona söylemedim.
-hayir. Sadece biraz sizliyor.
Bana biraz daha yaklasip beni kolları arasına aldı. İstemsizce yüzümü boynuna gömdüm. Sarilisiyla tekrar ağlamaya başlamıştım. Hem acıyan kolum için hem bu kadar zor bir hayatımız olduğu için...
Bir eliyle saçlarımı okşuyor parmaklarını koyu kahve tutamlarin arasında gezdiriyordu. Diğeriyle çıplak sırtımı sivazliyordu.
Dokunuşları, bakışları, söyledikleri ve yaptıkları bana güven veriyordu. Burda onun kollarindayken hiç birsey bana zarar veremez gibi geliyordu.
Dakikalarca kucağında kalıp ağlamama izin verdi. Yerinde başkası olsaydı belkide onlarca cumle siralar, beni bu şekilde sakinleştirmeye çalışırdı.
Ama o Lee minhoydu ve beni tek kelime etmeden iyileştirmeyi basarabiliyordu.
(ben bu ikiliye ölürüm)
Ağlamam iyice azaldığında benden ayrıldi ve bu sefer ellerini göz yaşlarımla ıslanmış yanaklarıma yerleştirdi.
Baş parmaklariyla gözlerimin altını okşadı, göz yaşlarımı sildi.
Gözlerimiz birbirine kilitlendiginde dudaklarımiz hareket etmese bile çok şey konuşmuştuk. Çok şey anlatmıştık birbirimize. Çok şey görmüştüm gözlerinde.
Sadece bakışlarında bile huzur bulabiliyordum...
