Günümüz Ankara /Istanbul
"Kızıım hadi kalksana gece yine geç yattın sen kesin ondan uyanmıyorsun değilmi? Sana kaç kere daha demem gerekiyor geç yatma diye"söylenerek mutfağa doğru gitti annem.
"Aaağğ"bir ayı misali esneyerek yataktan kalktım,lavaboya doğru yol alırken annemi, babamı ve canım abim Ahmeti gördüm.
Kahvaltı yapmak için masaya dizilmiş beni bekliyorlardı."Günadınn canım ailem,kusura bakmayın ama beni biraz daha bekleyeceksiniz. "diyerek lavaboya gitmeye devam ettim.
İlk önce musluğu açarak yüzüme su vurmayı amaçlarken baştan aşşağı yıkandım.
Sonra halime bakmak için tam karşımdaki aynaya çevirdim kafamı.Her zamanki gibi dağılmış haldeydim.
Sarı saçlarımı güzel bir topuz yaptıktan hemen sonra ailemi daha fazla bekletmemek için mutfağa gittim. Masaya oturdum ve"Ooo Ayfer hanım yine yapmışsın yapacağını herşey çok güzel görünüyor"dedim. Annem"Hmm yap sen iltifatını yap bugün İstanbula ben gurbete gideceğim zaten.Seni zorla uyandırdım."dedi.Ahh salak kafam ben bugün istanbula gidicektim.
Ne zamandır çok çalışmıştım ve doktor olmuştum,ilk deneyimimi İstanbulda yapmak istiyordum.Ankara'ya izin günlerimde kesinlikle dönecektim.
İstanbulda öğrenci evi tutmuştun ve biraz heyecanlıydım açıkçası çünkü ev arkadaşım olacakmış.
Uçak saat 11'de kalkacaktı ve ben saati bilmiyordum.
Bir telaşla"Anne saat kaç? Uçak saat 11.00'de kalkıyor geç kalmadım dimi!!?"diye adeta kükredim.
Annem kızarak"Kız ev salladı bağırma, saat geçmedi merak etme yap sen kahvaltını"dedi .
Abimde"Merak etmeyin saat daha dokuz,yetişiriz rahat olun"dedi bilmiş bilmiş.
Abimin cevabına bir oh çekerek parmağımı burnuna dokundurup geri çektim "Aay çok sağolun, çook bilmiş bey!"dedim sesimi komikleştirerek.
Abim tabiki kızdı" Ya kızım kaç kere daha demem gerekiyor yapma diye!?" Dediğinde güldüm."Hiçbir zaman abicim çünkü ne yaparsan yap ne dersen de ben yine yapmaya devam edeceğim." Bir off çekerek"Sen biraz fazla mal olmuşsun.Deli deli hareketlerde başladı sende ,dikkatli ol İstanbulda bu deliliklerin başımıza bela açmasın ve beni aramasınlar."dedi ve yine güldüm.
Abim çok iyi bir polis memuruydu. Ama her ne kadar o iyi bir polis memuru,ben ne kadar iyi bir doktor, ne de ikimizin büyümüş olması birşey değiştirmiyordu .Yine aynı 5 yaşımızdaki hallerimiz gibi kavga edip,şakalaşıp,günün sonunda birbirimizinden özür dileyip teselli ediyorduk.
Babam sessiz sessiz kahvaltı yapıyordu çok konuşmayı sevmezdi,zaten çoğu şeye karışmazdı.
Kahvaltım sona erdiğinde kendimi ve valizlerimi hazırladım.
♡
Bir saat sonra
Heyecandan tırnaklarımı kemirmeye başlamıştım.Havaalanına gelmiştik,uçak yarım saat sonra kalkacaktı
Ailem beni havaalanına bırakıp dışarıda bekliyorlardı.Görevliler ,uçağa binecek olan kişi ben olduğum için sadece beni almışlardı.
Havalanan uçakları izliyordum çok keyifliydi, az sonra o uçaklarda ben uçacaktım.İlk defa uçağa binmiyecektim .İlk uçağa bindiğimde annemle Çorum'a gidiyorduk.Beste'nin memleketine...Annem"Beste artık Ankara'da yaşamıyor. Memleketleri Çorum'a taşındılar"demişti ama neden taşındıklarını dememişti. Annem öyle söyleyince Çorum'a gidelim diye tutturmuştum. Gitmiştik gitmesine ama Beste'yi görmemiştim annem bana "nerede olduklarını bilmiyoruz annecim Çorum'un güzel yerlerini gezip evimize geri dönelim."diyince ağlayarak kabul etmiştim.
Acaba Beste'de annesine yanıma gelmek için tutturmuşmuydu?Aklımda böyle cevabını bulamadığım sorular vardı.
Biletimi alıp uçak anons edince, annemlere haber verip uçakta yerimi buldum ve yerleştim.
Uçakta bayan hostes uçuş sırasında yapmamız ve yapmamamız gereken şeyleri anlattı.Uçak kalktığından yaklaşık 1saat 15 dakika sonra uçak inişe geçti.Bu süre boyunca uyuyup, gökyüzünü seyretmiştim.
Uçaktan inerken 2 çantamla beraber ilerledim. Bizi küçük bir minibüsle kapıya kadar getirdiler."Oofff iki tane de valizim var ben hepsini nasıl taşıyacağım"diye kendi kendime söylenerek valizlerimi almak için ilerledim.Çok yorulmuştum.Valizlerimi taşıyamayacağıma kanaat getirerek görevliden yardım istedim.
Görevli beni dışarıya kadar çıkarınca taksi çağırdım ve gideceğim evin konumunu gösterdim.Bir süre sonra şoför arabayı durdurup "buyurun hanımefendi inebilirsiniz,geldik."dedi.İstanbula en son 13 yaşlarımda okul gezisi için gelmiştim hayvanat bahçelerine gitmiştik.
Taşındığım yer Sultanbeyli çok güzel,çok büyük ve kalabalıktı.
"Teşekkür ederim,ücretim ne kadar acaba?diye sordum.
"400 TL versen yeter hanımefendi "dedi şoför
Ücretimi verdikten sonra 4 katlı evimin olduğunu düşündüğüm eve doğru ilerledim.Asansöre binip 2.kata bastım.Kapılar açıldığında soldaki kapıya doğru ilerledim.Kapıyı çaldım. İlk defa kalbim adeta yerinden çıkacakmış gibi atmaya başladı çok heyecanlıydım ev arkadaşımla tanışmak için. Kapılar açıldı
Dur bir dakika ben bu simayı bir yerden hatırlıyordum ama nerden.....?