Bölüm 7

Elif, içindeki korku ve belirsizlikle baş başa kalmışken, Kerem’in gölgesinin hayatında ne kadar büyüdüğünü bir kez daha düşündü. Okulun bahçesindeki gülüşmelerinin ardında, Kerem’in her adımını izlediğini bilmek, onu derin bir gerginliğe sürüklüyordu. Kalbi, sanki bir tehlikenin eşiğindeydi; her an bir şey olabilirmiş gibi hissediyordu. Bir gün, ders sonrası arkadaşlarıyla kafeye gitmeyi planladığında, aklındaki düşünceler karmaşık bir hal aldı. *“Kerem yine gelecek mi?”* diye düşündü. Arkadaşlarından birine, “Sence Kerem normal mi?” diye sordu, ama yanıt alamadı. Arkadaşının yüzündeki belirsizlik, Elif’in içindeki korkuyu daha da artırıyordu. *“Belki de ona durumu anlatmalıyım…”* düşüncesi kafasında dönüp duruyordu ama bunu yapmaya cesaret edemiyordu. O an, Kerem kafeye doğru yürüdü. Yüzündeki gülümseme, Elif’in içinde bir şeylerin yerinden oynamasına neden oldu. Kalp atışları hızlandı, nefesi daraldı. Kerem, Elif’in yanına oturdu. “Bugün seni görmek için geldim,” dedi, sesi sanki fazla samimi, fazla zorlayıcıydı. Elif, gözlerini kaçırmak zorunda kaldı. “Ben de seni görmek istemiyordum,” diye düşündü ama bu sözleri dile getirmekten korkuyordu. Kerem, Elif’i gözleriyle süzerek, “Nasılsın?” diye sordu. Elif, bu soruya cevap vermekten çekindi. “İyiyim,” dedi ama sesi titrek çıktı. Kerem’in gülümsemesi, Elif’in içinde bir alarm zili çalmaya başlamasına neden oldu. Onun bu durumu nasıl normal karşılayabildiğini anlamıyordu. “Bu bir takıntı değil mi?” diye sormak istedi ama sesini çıkaramadı. Kerem, Elif’in içine düştüğü sessizliği fark etti. “Senin için her şeyi yaparım, Elif,” dedi, ama bu sözler Elif’in içinde daha derin bir korku uyandırdı. “Beni bırak, Kerem. Bu ilişki sağlıklı değil,” diye haykırmak istedi ama kelimeler boğazında düğümlenmişti. Kalbi, sanki boğazına kadar dolmuştu. Arkadaşının yanına gidip durumu anlatma düşüncesi, Elif’in kafasında gidip geldi. “Acaba ona her şeyi anlatırsam, beni korur mu?” Ama bu düşünceler, Kerem’in yanındaki o anı kaçırmasına neden oluyordu. Kerem, Elif’e daha da yaklaştı. “Birlikte vakit geçirelim. Başka bir yere gidelim,” dedi. Elif, bu isteği duyduğunda kalbinde bir şeyler kırılmaya başladı. *“Zaten yeterince kaygılandım, şimdi de onu daha da yakından tanımak zorunda mıyım?”* Kerem, Elif’in gözlerindeki belirsizliği fark etti ama o, yalnızca kendince normal davranmaya çalışıyordu. “Ben sadece senin için burada olmaya çalışıyorum,” dedi, ama bu sözlerin ardında yatan anlamı Elif bir türlü kavrayamıyordu. Elif, içinde bir şeylerin patlak vermek üzere olduğunu hissediyordu. Kalbi hızla çarparken, aklındaki düşünceler birbirini izliyordu. *“Artık bir şey olacak,”* diye düşündü. Bu gerginlik, Elif’in tüm vücudunu sarmalamıştı. Kerem’in ondan beklediği tepki, bir yandan korkutucu diğer yandan merak uyandırıyordu. “Ne yapmalıyım?” diye düşündü. O an, kafasının içindeki düşünceler bir bulut gibi yoğunlaşırken, Elif’in içindeki kaygı ve belirsizlik, hayatının en büyük yüzleşmesine doğru sürükleniyordu. Ve Elif, bu yüzleşmenin eşiğinde dururken, bir adım atmanın nasıl bir cesaret gerektirdiğini biliyordu.