Bölüm 6

Elif, son günlerde hayatında beliren Kerem’in varlığını sorgulamaya başlamıştı. Okulun bahçesinde arkadaşlarıyla gülüşürken, arka planda Kerem’in her adımını izlediğini bilmek, onun her kahkahasının üzerine kara bir leke gibi çöküyordu. Gözleri, Kerem’in her hareketini takip etmeye çalışırken, içinde bir korku dalgası kabarıyordu. *“Bu gerçekten tesadüf mü?”* diye düşündü. Okuldan çıkarken, kafeye gitmek için arkadaşlarıyla plan yaptıklarında, Kerem’in “Ben de geliyorum!” demesi Elif’in kalbinde bir söğüt ağacı gibi kök salan rahatsız edici bir his yarattı. Onun bu sürekli varlığı, başta hoş bir ilgi gibi görünse de, zamanla bir gölgenin ardındaki karanlıkta kaybolmuş bir yudum su gibi hissettiriyordu. Bir akşam, ders çalışmak için evde yalnız kaldığında, Elif telefonunu eline aldı. Ekranda Kerem’in “Nasılsın? Bugün okulda çok güzeldin.” yazılı mesajını görünce, kalbi hızla çarpmaya başladı. *“Beni mi takip ediyor?”* düşüncesi kafasında dönüp duruyordu. O an, içindeki tedirginlik artmıştı. *“Belki de yalnız değilimdir…”* diye düşündü. Ama arkasını döndüğünde, Kerem’in o an orada olduğunu görmek, tüm bu düşünceleri bir anda gerçek kılacak kadar korkutucu oldu. Kerem, her zamanki gülümsemesiyle orada duruyordu. “Seni burada bekleyeceğimi biliyordum,” dedi, sesi sakin ama içinde bir şeyler saklı gibi geliyordu. Elif, içindeki korkuyu bastırmaya çalışarak, “Beni izliyorsun gibi hissediyorum,” dedi. Kerem’in yüzündeki gülümsemenin kaybolduğunu fark etti. *“Beni korumak istiyorsan bunu yapmamalısın,”* diye düşündü, ama bu düşünce içindeki korkuyu daha da büyüttü. Kerem’in bakışları, onu izlerken parlayan gözleri, Elif’in içinde bir yerde bir alarm zilleri çalmaya başladı. “Ben sadece seni korumak istiyorum,” dedi Kerem, ama Elif’in içinde büyüyen rahatsızlık, bu durumun bir koruma değil, bir takip olduğunu hissettiriyordu. Bir gün, okuldan çıkarken bir arkadaşının elinde tuttuğu dondurmayı görünce, aklına Kerem’in onun en sevdiği dondurmayı bilmesi geldi. *“Bu nasıl mümkün olabilir?”* diye düşündü. Dondurmanın tadı acılaşmış, içindeki korku her çığlıkta daha da derinleşmişti. *“Her anımı izliyor mu?”* Bu düşünce, Elif’in kalbini sıkan bir korku dalgası gibi geldi. Ertesi gün, okulda, Kerem’in gözlerindeki karanlık daha da belirginleşti. Elif, Kerem’in yanına geldiğinde cesaretini toplayıp, “Bu ilişki sağlıklı değil, Kerem. Beni bırakmalısın,” dedi. Ama Kerem’in gülümsemesi, bir an için bile sarsılmadı. “Sen benim için her şeysin, Elif. Beni asla bırakamazsın,” dedi, sesi karanlık bir tonla yankılandı. Elif, o an, Kerem’in gerçek niyetinin ne olduğunu anlamıştı. Gözlerinde beliren karanlık, Elif’in içinde büyüyen korkunun göbeğine saplanmıştı. Gizemli evin kapıları aralandıkça, Elif’in içinde büyüyen korku, onu altüst etmek için sabırsızlanıyordu. Kalbi hızla çarparken, aklında tek bir düşünce belirdi: “Bu takıntıdan nasıl kurtulacağım?” Her şeyin bir tuzak olduğunu anlamıştı; ama bu tuzaktan kurtulmak için ne yapması gerektiğini bilemiyordu. Korkusu, onu köşeye sıkıştıran bir panik dalgası gibiydi. *“Yalnız mıyım? Yoksa her zaman yanımda mı?”* Elif, içindeki karanlıkla yüzleşmek zorundaydı.