"Minho!"
Endişe içerisinde odadan içeri daldığımda odada bulunan Bangchan ve Changbin ile beraber Minho da bana baktı.
Beni görünce doğrulduğu yatakta anında gülümsemeye başladı.
Hemen yanına koştum ve ona sarıldım. O da kollarını benim belime yerleştirirken konuşuyordu.
"Yeon Soo'm. İlacım geldi beyler. Turp gibiyim cidden. Merak etmeyin beni. Hadi siz taburcu işlemlerini hâlledin de bir an önce çıkalım buradan."
İkisi de gülüp odadan çıkmak için hareketlenince ben utandım.
Kollarımı Lee Know'dan çekerek yüzüne baktım. Bu esnada diğerleri odadan çıkmış ve biz yalnız kalmıştık.
Yüzü... Yüzünde sol kaşının üzerinde ve yanağında beyaz bantlardan vardı. Yine sol gözünde morarmaya yüz tutmuş, koca bir yeşillik vardı.
İşaret parmağımı canını yakmaktan korkarcasına çok hafif bir şekilde gezdirdim yeşilliğin hüküm sürdüğü bölgede.
"Ne oldu sana böyle? H-hyunjin mi yaptı gerçekten? İyi ama neden? Neden?"
"Bana bak, sakın ağlama. Canım yanmıyor ama eğer ağladığını görürsem emin ol ki yanacak. Ben iyiyim,merak etme. Hyunjin ile de aramda özel bir mesele var. Kaşınan taraf ben oldum. Sanırım bu dayağı hak ettim. Ama şu an... Şu an sana bu meseleyi anlatamam. Güvenmediğimden değil. Sadece zamanı değil. Bana güveniyorsun değil mi?"
Aralarındaki o özel meseleyi oldukça merak etsem de Lee Know'a güvendiğim için tebessüm ederek başımı onaylayıcı şekilde bir aşağı bir yukarı salladım.
"Tamam,sana güveniyorum."
📚
Lee Know hastaneden çıkmak ve bir an önce taburcu olmak isterken bu dileği maalesef ki gerçekleşmedi.
Chan ve Changbin işlemleri halletmeye gittiğinde hemşire onlara şöyle söylemiş;
"Doktor bey hastanın başını çarptığı masadan dolayı, yani başına aldığı darbe yüzünden her ihtimale karşı bu gece müşaade altında tutulacağını söyledi. Maalesef ki bugün taburcu olamaz."
Yani hâlâ hastanedeyiz. Ben de olmam gerektiği yerde, Lee Know'un yanındayım. Daha doğrusu az önceye kadar yanındaydım. Lavabo ihtiyacımı karşılamak üzere çok kısa bir süreliğine beyleri orada bırakarak yanından ayrıldım.
Az önce bir hemşireye lavabonun nerede olduğunu sorunca bana danışma masasının hemen çaprazında olduğunu söyledi. Bunun üzerine gördüğüm danışma masasına doğru ilerlemeye başladım.
Ancak bu esnada Hyunjin görüş alanıma girdi!
Evet,buradaydı.
Danışma masasına oldukça yakındım. Onu görünce ilerlemeyi bırakıp olduğum yerde durdum ve çatılan kaşlarımla beraber onu izledim.
Beni görmemişti. Çünkü direkt danışma masasına doğru koşmuş ve endişeli yüz ifadesiyle danışman personele odaklanmıştı.
Gözleri dolu doluydu. Hani deriz ya, dokunsan ağlayacak diye. İşte tam da o şekil.
Nefes nefese kalmıştı. Alnından boncuk boncuk ter akıyordu. Endişeliydi. Bu her hâlinden belli olduğu gibi sesine de yansımıştı.
"Ar-arkadaşım buraya getirildi. Durumu.... Durumu nasıl acaba? Çok kötü mü?"
"Sakin olun beyefendi. Arkadaşınız kim?"
"Lee Know. Aman yani Minho. Lee Minho."
"1 dakika. Hemen bakıyorum... Ah,evet. Arkadaşınız şu an gayet iyi merak etmeyin. Sabah da gördüm. Yüzüne aldığı darbelere pansuman yapıldı. Başından bir darbe almış. Bundan dolayı bu gece burada müşaade altında tutulacak."
Hyunjin başını salladı ve arkasına döndü. Geri gidiyordu. Ama bu sefer geldiğinin tam tersine oldukça yavaş ilerliyordu.
Yıkıldı yıkılacak gibi duruyordu. -Demeye kalmadan dengesini kaybetti. Bir elini hemen yanındaki duvara atarak destek aldığını görünce ben de endişeyle ilerledim. Ancak bu zaman zarfında toparlandı ve hastaneden dışarı çıktı.
