Hemen başımı hızlıca sağa sola salladım ve uzandığım bankta doğruldum. Doğrulur doğrulmaz üzerimdeki bir ağırlık aşağı yani yere doğru düştü.
Yere düşen bu şey bir paltoydu. Yoksa Hyunjin'in mi?
Yerdeki paltodan hızlı bir şekilde gözlerimi çekerek Hyunjin'e baktım. Üzerinde hiçbir şey yoktu! Sabaha kadar... Böyle mi uyudu yoksa?!
Dikkatli bir şekilde parmaklarımı onun parmakları arasından çıkarmaya çalıştım. Her ne kadar yavaş olmaya çalışsam da yeterli olamamama rağmen Hyunjin uyanmadı. Galiba uykusu benim tam aksime derindi.
Parmaklarını parmaklarımdan çıkardım ve diğer elimi de kullanarak onun elini yavaşça bankın üzerine koydum.
Derin bir nefes alıp banktan kalktım.
Yere düşen paltoyu elime aldım. Hemen ardından yine yavaşça Hyunjin'in omuzlarına bıraktım.
Bahçeye oturmuştu o. Ve başı bankın üzerindeydi. İki büklüm duruyor. Acaba boynu tutulur mu? Ya da beli? Ah! Ben neden düşünüyorum ki bunları?
Ya çok üşüdüyse ve o paltoyla ısınamazsa? Eğer geceden beri öyle tek bir kazakla uyuduysa büyük ihtimalle hasta olur. Benim montum üzerimden hiç çıkarmadığım için sıcaktı. Zaten içeri gireceğim. Montumu çıkarıp sıcak sıcak onun üzerine yine koysam mı acaba?
O beni düşünerek yapmış. Kendi paltosunu ben üşümeyeyim diye üzerime örtmüş. Benim yüzümden üzerinde bir şey olmadan, soğukta uyudu. Bunu yapsam bana yaptığını yine ödeyemem. Hem zaten onu böyle bırakırsam vicdanım rahat etmez.
Fazla düşünmeye gerek duymadan üzerimdeki montun fermuarını çekip açtım ve kollarım arasından sıyırarak üzerimden çıkardım.
Benim montumun iç kısmı sıcacık olduğu için Hyunjin'in omuzlarına örttüğüm paltoyu kaldırdım ve kendi montumu onun omuzlarına yerleştirdim. Hemen üzerine de kendi paltosunu örttüm. Şimdi daha sıcak olmuştur her hâlde.
O kadar şey yaptım,uyanmadı. Boynumdaki atkıyı başının altına koysam uyanmaz galiba.
Yine hızlı düşünüp hızlı davrandım. Boynumdaki atkıyı da çıkararak güzelce katladım. Kat kat ve yumuşacıktı.
Hyunjin'e doğru yaklaşarak bir elimi onun yanağının altına yerleştirip, elimle beraber başını çok hafif yukarı kaldırdım. Diğer elimde bulunan atkıyı da kolunun üzerine koydum ve başını yavaşça yerleştirerek elimi çektim.
Biraz kıpırdandı. Ama uyanmadı. Ben de bu esnada koşarak yurdumuza girdim.
📚
Odama girdiğimde saatin henüz çok erken olduğunu görünce üzerimdeki kıyafetleri değiştirip bir eşofman takımı giyerek yeniden kendimi yatağa attım.
Uykumu bölen şey kapımın son derece şiddetli bir şekilde çalınması oldu. Ayriyeten kızların da sesleri yükseliyordu.
"Burası kız yurdu seni sersem. Öyle elini kolunu sallaya sallaya girebileceğini mi zannediyorsun?"
"Jeongin derhâl git buradan."
"Evet,çık buradan. Aksi takdirde öğretmenlerle iletişime geçeceğiz."
"Bir susun be! Önemli bir şey olmasa girmezdim her hâlde! Meraklı değilim siz cici(!) kızların yurduna girmeye!"
Ardından yeniden kapı yumruklandı ve Jeongin bağırmaya devam etti.
"Yeon Soo! Yeon Soo,çık dışarı!"
Ben de bu esnada kalkmış ve odamın kapısını açmak üzere ilerlemiştim. Kapının üzerindeki anahtarı çevirdim ve kilidi açtım.
Jeongin nefes nefeseydi. Alnında biriken boncuk boncuk ter gözüküyordu. Oldukça endişeli bir surat ifadesiyle yüzüme bakmaya devam etti.
Telaş içerisinde;
"Ne oldu Jeongin? Ne bu hâlin?"diye sordum.
Yüzünü buruşturdu. Ardından kuruyan dudaklarını yalayarak söze girdi.
"H-Hyun-Hyunjin Lee Know'u hastanelik etmiş!"
"Ne?!"
Söylediği kelimelerle resmen beynimden vurulmuşa döndüm. Bu... Bu nasıl olabilirdi?!
Dolan gözlerim ve içimdeki korkuyla sordum.
"Lee... Lee Know şu an nerede?!"
"Han ve Seungmin hastaneye götürdü. Felix de haberi duyunca yurda gelip onlarla beraber gitti."
"Hangi hastanede olduklarını biliyor musun?"
"Evet,biliyorum."
"Çabuk,çabuk gidelim Jeongin. Beni derhâl oraya götür."
