Ensemdeki nefes giderek yaklaşıyordu.
Kıpırdayamıyordum.
Kapüşonlu kız gözlerini benden ayırmadan fısıldadı.
"Sakın arkana dönme."
"Neden?"
"Çünkü seni arkasına döndürmek istiyor."
Kalbim deli gibi atıyordu.
Nefes sesi bir anda kesildi.
Yerini ağır ayak sesleri aldı.
Tak...
Tak...
Tak...
Her adımda oda biraz daha soğuyordu.
Telefonum yeniden titredi.
Ekranda tek satırlık bir mesaj belirdi.
Onun yüzünü görürsen seni hatırlar.
Ne demekti bu?
Beni kim hatırlayacaktı?
Tam o sırada odanın köşesindeki eski ayna çatırdayarak yere düştü.
Cam parçaları her yana dağıldı.
İstemsizce aynaya baktım.
Yansımam...
Yoktu.
Kapüşonlu kızın yansıması da yoktu.
Ama aynanın içinde üçüncü biri vardı.
Sırtı bize dönüktü.
Yavaşça başını çevirmeye başladı.
Kız bağırdı.
"Gözlerini kapat!"
Bir an bile düşünmeden gözlerimi sımsıkı kapattım.
Aynı anda kulaklarımı delen bir çığlık yükseldi.
Sanki onlarca insan aynı anda bağırıyordu.
Ses birkaç saniye sonra tamamen kesildi.
Gözlerimi açtığımda oda eski hâline dönmüştü.
Ayna yoktu.
Nefes sesi de...
Ayak sesleri de.
Kapüşonlu kız duvara yaslanmış, derin derin nefes alıyordu.
"Az daha seni buluyordu."
"Kim?"
Başını iki yana salladı.
"Adını söyleyemem."
"Neden?"
"Çünkü adını söyleyenleri o bulur."
Tam o sırada bilgisayar ekranı yeniden açıldı.
Bu kez yeni bir dosya belirmişti.
DÖNGÜ_02
Videoyu açtım.
Ekranda yine bendim.
Bu kez yüzüm kan içindeydi.
Kameraya doğru eğildim.
"Birinci kaybı yaşadın, değil mi?"
Donup kaldım.
Videodaki ben konuşmaya devam etti.
"Şimdi beni dikkatle dinle."
"İkinci kayıp gerçekleşmeden önce..."
"...annesini bul."
Boğazım düğümlendi.
"Annem..."
Videodaki ben gözlerini kapattı.
"Çünkü ikinci kayıpta onu sonsuza kadar unutacaksın."
Tam o anda ekran karardı.
Telefonumdaki sayaç kırmızı renkte yanıp sönmeye başladı.
18:03:27
Ve yeni bir bildirim geldi.
İKİNCİ KAYIP BAŞLAMAK ÜZERE.
O an telefonum çalmaya başladı.
Arayan kişi...
Annem.