Telefonun ekranına kilitlendim.
ANNEM
Parmağım "Cevapla" tuşunun üzerinde donup kaldı.
Bu imkânsızdı.
Birkaç saat önce numarası yok olmuştu.
Şimdi ise sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi beni arıyordu.
Kapüşonlu kız sert bir sesle konuştu.
"Sakın açma."
"Neden?"
"Çünkü o, annen olmayabilir."
Telefon çalmaya devam ediyordu.
Her saniye daha da yüksek duyuluyordu.
Sonunda dayanamadım.
Aramayı cevapladım.
"Anne?"
Karşı taraftan birkaç saniye boyunca sadece cızırtı geldi.
Sonra çok tanıdık bir ses duyuldu.
"Oğlum..."
Gözlerim doldu.
"Anne! Neredesin?"
Sessizlik...
Ardından fısıltıyla tek bir cümle geldi.
"Ben seni hatırlamıyorum."
Dünya durmuş gibiydi.
Telefon elimden kayacak gibi oldu.
"Ne diyorsun? Ben..."
Sözümü bitiremeden kadın ağlamaya başladı.
"Telefonumda sürekli senin adın çıkıyor. Ama seni tanımıyorum."
Boğazım düğümlendi.
"Oğlum olduğunu söylüyorlar..."
"...ama yüzünü hatırlamıyorum."
Hat kesildi.
Telefon kapandı.
Olduğum yerde donup kaldım.
Kapüşonlu kız gözlerini yere indirdi.
"İkinci kayıp başladı."
Telefonum yeniden titredi.
Ekranda şu yazıyordu:
Kayıp Sayısı: 2
Altındaki yazı ise içimi daha da ürpertti.
Sıradaki kayıp geri döndürülemez.
Tam o anda bakım odasının duvarları sarsılmaya başladı.
Tozlar tavandan dökülüyordu.
Bilgisayar ekranı kendiliğinden açıldı.
Bu kez bir video değil...
Canlı kamera görüntüsü vardı.
Ekranda kendi evimi gördüm.
Salonun ortasında annem oturuyordu.
Elinde eski bir aile albümü vardı.
Sayfaları tek tek çeviriyordu.
Bir fotoğrafta durdu.
Fotoğrafa uzun süre baktı.
Sonra fotoğrafı yavaşça yırttı.
Çünkü fotoğraftaki kişi...
Bendim.
Ve artık beni tanımıyordu.
Telefonum son kez titredi.
Ekranda tek satırlık yeni bir mesaj belirdi.
Bir sonraki kayıpta seni sen bile hatırlamayacaksın.