Fotoğraf ikiye ayrıldı.
Annem, parçaları çöp kutusuna bıraktı.
Bilgisayar ekranı bir anda karardı.
Odaya ölüm sessizliği çöktü.
Kapüşonlu kız gözlerini benden kaçırıyordu.
"Bunun bir yolu olmalı." dedim.
"Vardır."
Başımı hızla ona çevirdim.
"Neymiş?"
"Bilmiyorum."
"O zaman neden 'vardır' dedin?"
Çünkü...
"Her döngüde aynı yere kadar geliyorsun."
"Sonra her şey değişiyor."
Kaşlarımı çattım.
"Yani bu döngü diğerlerinden farklı mı?"
"Evet."
"Neden?"
Bu kez cevap vermedi.
Telefonum yeniden titredi.
Ekranda yeni bir görev vardı.
HEDEF: ÜÇÜNCÜ KAYBI DURDUR.
Altında bir adres yazıyordu.
Şehir Hastanesi.
Hiç düşünmeden dışarı fırladım.
İstasyondan çıkıp caddeye ulaştığımda şehir tanınmayacak hâle gelmişti.
İnsanlar panik içindeydi.
Kimileri koşuyor, kimileri ağlıyor, kimileri ise telefonlarını parçalıyordu.
Bir çocuk kaldırımda oturmuş hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
"Beni kimse hatırlamıyor..."
Yanından geçen insanlar ona dönüp bile bakmıyordu.
Sanki gerçekten görünmez olmuştu.
İçim ürperdi.
Bir taksi durdurup hastaneye doğru yola çıktım.
Yol boyunca telefonumdaki sayaç durmadan geri sayıyordu.
16:42:18
Şoför dikiz aynasından bana baktı.
"Sen de bildirim alanlardan mısın?"
Başımı salladım.
Adam acı acı güldü.
"Hepimiz aldık."
Sonra cebinden telefonunu çıkardı.
Ekranını bana gösterdi.
Bildirimde tek cümle vardı.
"Bugün bir yabancıya güveneceksin."
Şoför derin bir nefes aldı.
"En korktuğum şey biliyor musun?"
"Nedir?"
"Artık kimsenin gerçekten kim olduğunu bilmiyorum."
Sözleri içime oturdu.
Tam hastanenin önüne geldiğimizde telefonum çılgınca titremeye başladı.
Ekran kıpkırmızı olmuştu.
ÜÇÜNCÜ KAYIP BAŞLADI.
Aynı anda hastanenin tüm ışıkları söndü.
İnsanlar çığlık atarak dışarı kaçmaya başladı.
Kalabalığın arasında tanıdık bir yüz gördüm.
Kapüşonlu kız...
Ama yalnız değildi.
Yanında duran kişi...
Bendim.
Ve ikisi de bana bakıp aynı anda gülümsedi.