Vagonun içini kaplayan beyaz ışık yavaş yavaş söndü.
Her yer sessizdi.
Telefonuma baktım.
Ekranda yalnızca tek bir satır vardı.
Sistem Siliniyor... %12
İlk kez geri sayım değil...
İlerleme yüzdesi görüyordum.
Kapüşonlu kız yanıma geldi.
"Geri dönüşü yok."
"Biliyorum."
"Sistem silinirse..."
"...biz de silinebiliriz."
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Sen korkuyor musun?"
Gülümsedi.
"Biraz."
"Ama ilk kez gerçekten yaşıyormuşum gibi hissediyorum."
Telefon tekrar titredi.
%34
Vagonun camları birer birer saydamlaşmaya başladı.
Dışarıdaki tünel kayboluyordu.
Yerini sonsuz beyaz bir boşluk alıyordu.
Takım elbiseli adam öfkeyle telefonunu yere fırlattı.
"Durdurun!"
"Yedi yıllık hesaplama boşa gidemez!"
İlk kez korkuyordu.
Kapüşonlu kız bana döndü.
"Adımı hiç sormadın."
Haklıydı.
Onca şey yaşamıştık.
Ama ona hep "kapüşonlu kız" demiştim.
"Adın ne?"
Gözleri doldu.
"Elif."
İlk kez adını kendi ağzından duydum.
"Ege..."
"Evet?"
"Ben ilk döngüde seni kurtaramamıştım."
"Bu yüzden hep geri döndüm."
Boğazım düğümlendi.
Telefon yeniden titredi.
%67
Bir anda vagon parçalanmaya başladı.
Koltuklar...
Camlar...
Tavan...
Hepsi ışığa dönüşüyordu.
İnsanlar korkuyla etrafa bakıyordu.
Ama bağırmıyorlardı.
Sanki içten içe özgürleştiklerini hissediyorlardı.
Sonra telefon son kez titredi.
%99
Altında tek bir soru belirdi.
Silme işlemi onaylansın mı?
İki seçenek vardı.
EVET
İPTAL
Elif bana baktı.
Gülümsedi.
"Bu kez..."
"...doğru kararı vereceğine inanıyorum."
Parmağımı yavaşça EVET seçeneğine götürdüm.
Ve dokundum.
Telefonun ekranı tamamen beyaza döndü.
Sonra...
İlk kez hayatımda hiçbir bildirim sesi duymadım.