Metro vagonu şiddetle sarsıldı.
İnsanlar koltuklardan savruldu.
Camlar çatladı.
Frenlerin tiz sesi kulaklarımı deliyordu.
Sonunda...
O tek saniye bitmişti.
Yedi yıldır içinde sıkışıp kaldığım an, sonunda akmaya başlamıştı.
Telefonum elimden yere düştü.
Ekranı çatladı.
Ama çalışmaya devam ediyordu.
Üzerinde tek bir cümle vardı.
Simülasyon sona eriyor...
Vagonun ışıkları bir yanıp bir sönüyordu.
Duman her yeri kaplamaya başlamıştı.
Çığlıklar yükseliyordu.
İlk kez bunların hiçbirinin kayıt ya da anı olmadığını hissettim.
Bunlar gerçekten yaşanıyordu.
Karşı tarafta küçük bir kız çocuğu koltuğun altına sıkışmıştı.
Annesi ona ulaşmaya çalışıyordu.
Kapılar açılmıyordu.
Bir adam camı kırmaya uğraşıyordu.
Her şey kaos içindeydi.
Telefonum yeniden titredi.
Son Seçim
Bir kişiyi kurtarabilirsin.
Gözlerim doldu.
Tek bir kişi...
Sadece bir kişi.
Tam karar vermeye çalışırken yanıma Orijinal Ege geldi.
Omzuma dokundu.
"Bu test..."
"...hiçbir zaman kimi kurtaracağını ölçmüyordu."
Başımı ona çevirdim.
"Neyi ölçüyordu?"
Acı bir tebessüm etti.
"Nasıl karar verdiğini."
Tam o anda vagonun tavanından büyük bir metal parçası koptu.
Doğrudan küçük kızın üzerine düşecekti.
Hiç düşünmedim.
Koşmaya başladım.
Telefonu yere attım.
Kendimi kızın üzerine attığım anda...
Her şey bembeyaz oldu.
Ne ses kaldı...
Ne acı...
Ne de korku.
Sadece derin bir sessizlik.
Sonra karanlığın içinden tanıdık bir bildirim sesi duyuldu.
Telefonum yeniden açıldı.
Bu kez ekranda tek bir cümle vardı.
Tebrikler.
İlk kez kendini seçmedin.
Ekran yavaşça karardı.
Ve altına yeni bir mesaj eklendi.
Final Döngüsü Başlatılıyor...