"Denek 713..."
Bu kelime kulaklarımda yankılanıyordu.
Kapüşonlu kıza baktım.
"Az önce bana ne dedin?"
Cevap vermedi.
"Benim adım Ege."
Derin bir nefes aldı.
"Hayır."
"Hayır mı?"
"Sen... Ege olduğunu sanıyorsun."
Başımı iki yana salladım.
"Yalan söylüyorsun."
Keşke öyle olsaydı.
Arşiv odasının kapısı bir kez daha sarsıldı.
GÜM!
Tozlar tavandan dökülmeye başladı.
Vakit daralıyordu.
Kapüşonlu kız raftan ince, siyah bir dosya aldı.
Kapağında şu yazıyordu:
PROJE SPOILER
Titreyen ellerimle dosyayı açtım.
İlk sayfada büyük harflerle şu cümle yazıyordu:
"İnsan bilmediği bir geleceği değiştirebilir mi?"
Altında projenin amacı anlatılıyordu.
Peron 7...
Bir metro istasyonu değildi.
İnsanlara ölümlerini önceden göstererek kaderin değişip değişmeyeceğini test etmek için oluşturulmuş gizli bir deneydi.
Ancak deney kontrolden çıkmıştı.
Telefonumdaki bildirimler...
Geri sayımlar...
Döngüler...
Hepsi bu sistemin parçasıydı.
Bir sonraki sayfayı çevirdim.
Bu kez dört fotoğraf vardı.
Doktor Kerem.
Elif.
Takım elbiseli adam.
Ve...
Ege.
Fotoğraftaki Ege bendim.
Ama altında şu not vardı:
Orijinal Denek - Ölü
Bir sonraki satır ise nefesimi kesti.
Kopya 713 - Aktif
Boğazım düğümlendi.
"Ben..."
"...gerçek değil miyim?"
Kapüşonlu kız gözlerini kaçırdı.
"Sana bunu söylemek istemedim."
Telefonum yeniden titredi.
Bu kez ekranda geri sayım yoktu.
Yerine tek bir soru vardı.
Gerçeği kabul ediyor musun?
Altında iki seçenek belirdi.
EVET
HAYIR
Tam ekrana bakarken...
Arşiv odasının kapısı büyük bir gürültüyle parçalandı.
Yüzsüz varlıklar içeri girdi.
Ama bu kez yalnız değillerdi.
Arkalarında ağır adımlarla yürüyen biri vardı.
Hasta 713.
Bana baktı.
Sonra acıyarak gülümsedi.
Ve ilk kez adımı söyledi.
"Hoş geldin..."
"...benim yerime geçen Ege."