Koridorda nefesimi tutmuş bekliyordum.
Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu.
Ses kayıt cihazına tekrar baktım.
Az önce kendi sesimi duymuştum.
Ama kayıt yarıda kesilmişti.
Telefonum titredi.
Sistem Uyarısı
Kayıt cihazını imha et.
Altında iki seçenek vardı.
İMHA ET
YOK SAY
Bu kez hiç düşünmedim.
"Yok Say."
Ekrandaki yazı bir anda silindi.
Yerine tek bir cümle geldi.
Kurallar ihlal edildi.
Koridorun sonunda kırmızı acil durum lambaları yanmaya başladı.
Bir alarm sesi yükseldi.
Hoparlörlerden mekanik kadın sesi duyuldu.
Yetkisiz hafıza erişimi tespit edildi.
Temizlik Birimi gönderiliyor.
Kapüşonlu kızın yüzü bembeyaz oldu.
"Koş!"
"Neden?"
"Çünkü bu kez peşimize insan göndermeyecekler."
"Ne gönderecekler?"
Sözünü bitiremeden koridorun sonundaki demir kapı ağır ağır açıldı.
İçeriden üç kişi çıktı.
Bembeyaz önlükler giyiyorlardı.
Yüzlerinde hiçbir ifade yoktu.
En korkuncu ise...
Yüzleri yoktu.
Gözleri...
Ağızları...
Burunları...
Hiçbiri yoktu.
Sanki yüzleri tamamen silinmişti.
Üçü de aynı anda başlarını bize çevirdi.
Telefonum yeniden titredi.
TEMİZLİK BİRİMİ
Görev: Hatırlayanları sil.
İlk varlık ağır ağır yürümeye başladı.
Sonra ikincisi.
Sonra üçüncüsü.
Bir anda koşmaya başladılar.
Ben ve kapüşonlu kız koridor boyunca koşuyorduk.
Arkamızdan gelen ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
Koridorun sonunda tek bir kapı vardı.
Üzerinde büyük harflerle yazıyordu:
ARŞİV
İçeri girip kapıyı kapattık.
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Sessizlik...
Sonra kapıya tek bir darbe geldi.
GÜM!
Raflardaki dosyalar yere döküldü.
İkinci darbe...
GÜM!
Kapı eğilmeye başladı.
Tam o sırada yere düşen dosyalardan biri açıldı.
İlk sayfada kendi fotoğrafımı gördüm.
Altında şu yazıyordu:
Denek No: 713
Durum: Başarılı Kopya
Başım dönmeye başladı.
"Başarılı... kopya mı?"
Dosyanın ikinci sayfasını çevirdim.
Orada tek satırlık bir not vardı.
Orijinal Ege, yedi yıl önce öldü.
Elimden dosya düştü.
Kapüşonlu kız gözlerini kapattı.
Ve ilk kez bana gerçek adımla değil...
Farklı bir isimle seslendi.
"Kaç, Denek 713."