Başımın içindeki ağrı dayanılmaz hâle gelmişti.
Dizlerimin üzerine çöktüm.
Kulaklarım uğulduyordu.
Sanki beynimin içinde yüzlerce insan aynı anda konuşuyordu.
Telefonum yeniden titredi.
Hafıza geri yükleniyor... %2
Gözlerimin önünde parçalanmış görüntüler belirmeye başladı.
Bir laboratuvar...
Bembeyaz duvarlar...
Camın arkasında beni izleyen insanlar...
Sonra bir ses.
"Ege, korkma."
Bu sesi tanıyordum.
Ama kime ait olduğunu çıkaramıyordum.
Görüntü aniden değişti.
Bu kez Peron 7'deydim.
Yanımda kapüşonlu kız vardı.
İkimiz de gülüyorduk.
"Başaracağız." dedi.
"Ne olursa olsun."
Tam elini tutacakken görüntü parçalandı.
Bir çığlık duyuldu.
Ardından her yer karardı.
Gözlerimi açtığımda tekrar hastanedeydim.
Nefes nefeseydim.
Takım elbiseli adam beni dikkatle izliyordu.
"Hatırlamaya başladın."
"Sen... bütün bunları biliyor musun?"
Adam başını salladı.
"Ben sadece olanları izliyorum."
"O zaman bana gerçeği söyle!"
İlk kez yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Gerçek..."
"...sandığından çok daha acı."
Telefonum yeniden titredi.
Yeni Görev
Oda 713'e git.
Koridorun sonundaki kapının üzerinde büyük metal rakamlar vardı.
713
Kapıyı yavaşça açtım.
Oda bomboştu.
Sadece duvarda asılı eski bir ayna vardı.
Aynaya yaklaştım.
Yansımam bana baktı.
Sonra...
Ben hareket etmezken yansımam gülümsedi.
Ve yavaşça konuştu.
"Bu kez beni hatırladın."
Kanım dondu.
Aynadaki ben, cebinden küçük bir anahtar çıkardı.
Camın iç tarafından bana doğru uzattı.
Anahtar...
Bir şekilde aynanın dışına düştü.
Titreyen elimle yerden aldım.
Üzerinde paslanmış küçük bir etiket vardı.
L-07
Telefonum son kez titredi.
İpucu bulundu.
Gerçeğe %45 kaldı.
L-07 dolabını bul.
Tam o anda odanın kapısı kendiliğinden kapandı.
Arkamdan kilit sesi geldi.
Ve hastanenin hoparlörlerinden tek bir cümle duyuldu.
"Deney yeniden başlatılıyor."