Ani bir refleksle kendimi yeniden sıcacık yatağımın içinde buluverdim. Annemin bana seslendiğini işittim.
"Yeter artık kalk çabuk! Okula geç kalacaksın?!"
Ne okulu? Ben mezun olalı yıllar oluyordu. Burada ne oluyordu böyle? Gözlerimi odamın içinde gezdirirken yıllar önce hayran olduğum oyuncunun posterini odamda asılı olduğunu fark etmem zor olmadı. Cidden anlamıyordum. Ben nerdeydim?
Annemin odama hışımla girmesiyle yataktan doğrulmam bir oldu.
"Ben sana demedim mi hazırlan diye? Kalk hemen!"
Kafamı sessizce salladıktan sonra odayı terk etmişti. Neler olduğunu anlayamasamda annemden hâlâ korktuğum aşikar olarak ortadaydı. Hızlıca lise zamanlarımdan kalma o üniformayı giyerken her şeyi baştan sona hatırlamaya çalışıyordum. Ben ne yapmıştım sahi? Çatıdan itildikten sonra geçmişe dair bir geçit mi açılmıştı? Ölüme kollarını açan her insan için geçerlimiydi ki bu? Yoksa bunca geçen her şey gerçek bir rüya mı ya da ben kafayı yemiş miydim sonunda? Lise zamanlarımda fazla arkadaşım yoktu, bu da beni oldukça asosyal bir kişiliğe dönüştürmüştü. Her şeye yeniden başlamak... Kulağa fena bir fikirmiş gibi gelmiyordu. Aynadan kendime baktığımda yeniden lise zamanlarımdaki o halimi görünce yüzümde ufak bir tebessüm oluştu. Yeniden bu zamanlara dönsem neler yapardım kim bilir diye içimden yüzlerce kez geçirmişimdir belki de. Fırsat kapımı çalmıştı işte o vakit.
Her şey gerçekten de o zamanki gibiydi. Evim, odam, etrafımızdaki binalar... Ve... Yakın zamanlarda ölen kedim Flint gibi. Onu yeniden görmek tuhaf gelmişti.
"Bugünkü programını odana koydum. Gördün mü?"
Anlaşılan annemin benim için planladığı o eşsiz programlarından birini daha uygulamam gerekecekti. Ama sorun şuydu ki; hiçbir şey hatırlamıyordum.
"Keman öğretmenin hastalanmış, gelemeyecekmiş. Onun yerine okulda etütlere kalıp daha çok ders çalışman için çok büyük bir fırsat. Sana yaptığım yeşil çayı da içmeyi unutma. Günlük çalışmalarınıda defterine not almıştın diye hatırlıyorum. Arkadaşlarınla da konuşmak yerine güzelce yarınki programını hazırlayabilirsin. Zamandan tasarruf etmiş oluruz hem. Dediğim gibi bu sene kritik, son senen. Güzel bir üniversiteye yerleşmen için bunlar şart biliyorsun."
Kalan son arkadaşlarımdan bahsediyordu anlaşılan. Ben bile var olduklarını çoktan unutuvermiştim. Ona sessizce kafa sallamaktan başka ne yapabilirdim ki?
"Bu kadarı yeter. Hadi gidelim artık."
Arkamdaki sese kulak kabarttığımda dizlerimin bağı çözüldü. Yere düşmek üzereyken babam beni tutuverdi. Öldüğünde bile mezarına gidemediğim babamı karşımda canlı kanlı görmek biraz fazla gelmişti. Babamın ölümünden sonra annemle bir kez bile iletişime geçmemiştim, babamın ölümünü benim yüzümden olduğunu söyleyip dururdu. Kendimden yıllarca nefret etmemin sebebiydi babam. Onu karşımda görünce istemsizce gerildim. Tüylerim benim irademin dışında diken diken olmuştu.
Gerçekten de her şeye yeniden başlamak düşündüğüm kadar iyi bir fikir miydi?
