İyi okumalar...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Dün Erez'e okul meselesini söylemiş ve birazcık Kadir beyden de rica ederek onu bu okula zorla kayıt ettirmiştim.
Gerçi kendisi benden daha istekliydi. Naparsınız tek arkadaşı ben olunca böyle oluyordu.
Bu gün ise sabah erkenden kalkmış (kesinlikle zorla değil) ve Sanem hanımın benim için hazırlatmış olduğu formayı giymiştim.
O değilde fıstık gibi karıyım lan.
Aynada kendime öpücük attım ve aşağıya yani yemek odasına indim.
Tekrardan Ateş ve Yiğit ikilisinin ortasına oturdum.
Masada uyuklayan abilerime kısaca göz gezdirdim. Yiğit ve Deniz masada uyuklarken diğerleri sessiz sessiz kahvaltılarını yapıyorlardı.
Bende önümdeki yemeğe döndüm ve yemeye başladım.
Sessiz dakikaların ardından telefonumun çalması üzerine tüm bakışlar bende toplandı. Onların bu haline göz devirip arayana baktım.
Lan amına koyayım rehberde Erez dışında beni arayacak kimse yok ki başka kim arayabilir.
Derin bir nefes alarak aramayı yanıtladım.
Hadi Allah'ım inşallah bu sefer rezil olmayacağım.
"Geliyorsun demi okula?" Gözlerimi devirdim.
"Sana da günaydın Erezciğim." Masadakilerin bakışları tekrar hızla beni bulunca tekrar göz devirdim.
"İyiyim canım iyi iyi sen nasılsın?" Hiç o konuşmamış gibi davranmam Erez'i sinirlendirmiş olmalı ki sesi sitemli çıkmıştı.
"İnşallah beni bu okula yazdırıp defolup gitmedin canım arkadaşım."
Alttan alttan tehdit mi ediyordu o beni yoksa bana mı öyle gelmişti?
"Yok canım arkadaşım hiç düşünür müyüm öyle şeyler?" Ardında yanlış birşey demesin diye ekledim. "Hatta şu an ailecek kahvaltı yapıyoruz hiç okula gelmez olur muyum?" Bunu öyle bir ses tonuyla söylemiştim ki Erez'in yutkunduğunu burdan duydum.
"Neyse canım arkadaşım okulda görüşürüz." Ona sevgililik olayından bahsettiğim için dikkatli olmaya çalışıyorduk.
Erez kısık bir sesle "Sen beni tehdit mi ediyorsun?" Diye sorunca gülümsedim. "Evet canım ondan." dedim.
"O zaman benden günah gitti." Kaşlarımı çattım. Ne saçmalıyordu.
"Güzelim kusura bakma ama şerefsizlik damarım tuttu." Diye öncekiler gibi fısıldayınca gözlerimi kocaman açtım. Erez nadir şerefsizlik yapan ama yaptı mı da ağza sıçan biriydi.
Tam telefonu kulağımdan çekip kapatacağım sırada telefondan bir ses yükseldi.
"Okulda görüşürüz aşkım!" Avazı çıktı kadar bağırmış ve üstüne telefonu yüzüme kapatmıştı.
Sinirden gülerken gözlerimi yumdum.
Çok pis sıçtım ben amına koyayım.
Erez yedim seni oğlum, çiğ çiğ yedim hemde.
Gözlerimi açtım ve gözlerini benden bir saniye bile ayırmayan aile fertlerine döndüm. Zorla gülümsedim ve çayımdan bir yudum aldım.
Çay da pek güzel maşallah.
Ne desem ki şaka falan mı? Allah'ım sen yardım et. Sıçtım sıçtım.
"Çayda çok güzelmiş." diye mırıldandım ve çayımdan bir yudum daha aldım.
Ehehehehe. Sıçtım ben amına koyayım ya fena sıçtım hemde.
Bana iyi bir yalan lazım şu an.
"Erez kim kızım?" Sanem hanımın sorusuna gülümsedim.
"Arkadaşımdı." Diye mırıldandım ama zor duyduğuna yemin edebilirdim.
"Şimdi neyin peki?" Kadir beyin sorusu üzerine dudaklarımı ısırdım.
Sıçtım. Tek kelime, altı harf ve iki hece olmak üzere gayet net ve anlaşılırdı tek kelimeyle sıçmıştım.
Genzimi temizledim. Dudaklarımı konuşmak için araladım ama söyleyecek birşey bulamayınca geri kapadım.
"Sevgilin mi?" Poyraz'ın buz gibi bir sesle söylediği şey yüzünden bakışlarımı kaçırdım.
Ben ne dersem diyeyim bana inanmayacaklardı.
Ben olsam bende inanmam amına koyayım bu nasıl bir ikilem!
"Değil."
Poyraz alayla güldü.
"Neyin o zaman?"
İşte buna verecek bir cevabım yoktu.
Hayır, buna vereceğim bir cevabım elbette vardı. Benim sadece onların bana inanmalarını sağlayacak bir cevabım yoktu.
Güvenlerini kaybetmek istemiyordum.
Ne dersen diyeyim aksini iddia edeceklerdi.
Niye beni savunsunlar ki. Her ne kadar kabul etmek istemesem de sevmiyorlardı beni işte. Ne dersem diyeyim inanmayacaklardı.
"Ee ne olmuş yani sevgilin varsa?" Bende dahil herkesin bakışları Sanem hanıma dönünce Sanem hanım bana gülümsedi.
"17 yaşındasın sen elbette sevgilin olucak. Herhalde turşunu kurmayacağız öyle değil mi?" Biyo abiler Sanem hanıma cin görmüş gibi bakarken bu sefer Kadir bey konuştu.
"Ama hayatım daha kızımız küçük."
Sanem hanım eşine onaylamayarak baktı.
"Ben seninle evlendiğimde 19 yaşımdaydım Kadir ve biz 16 yaşından beri birbirimizi seviyorduk."
"Ama hayatım, ömrüm, çiçeğim o daha küçücük ben daha yeni buldum kızımı kimseye veremem."
Lan ben evleniyorum da haberim mi yok?
"İtiraz istemiyorum Kadir! Bu evde kimse Kayra'nın üzerine gelmiyecek! Ve siz," Diyerek biyo abilere döndü. "Kızıma da sevgililerine de karışmayacaksınız. Sizin sevgiliniz olmadı da noldu? Evde kaldınız!" Boşluğuma geldiği için güldüğümde aniden 6 çift göz bana döndü. Yutkundum.
Herkes keyifsizce önüne dönerken ben keyifle sırıttım.
Sanki az önce altıma sıçmamışım gibi nasılda rahatım amına koyayım.
Keyifle çayımı dudaklarıma götürdüm ve bir yudum aldım.
"Ee Erez çağır bu günde tanışalım."
Boğazımda kalan çayla deli gibi öksürmeye başladım. Birilerinin sırtıma vurduğunu hissediyordum ama ben sadece Sanem hanımın dediklerine odaklanmıştım.
Benim sonumu sanırım çay getirecekti.
"S-Sanem hanım." Zorlukla konuşup üzerine biraz daha öksürdüm.
"Daha erken değil mi ya?" Sanem hanım bana bakıp güldü.
"Sakin ol kızım niye bu kadar heyecanlandın sen evlenmiyorsun ya." Ve sofrada uzun bir sessizlik. Yine sıçmıştım galiba.
Bakışlarımı donakalan Kadir beyde ve biyo abilerimde gezdirdim.
Sıçtık. Ezer bu sefer kimse seni benim elimden alamaz.
Yemin ederim ağlicam ama ya.
Birkaç kere yalandan öksürüp masadan kalktım.
"Elinize sağlık yemekler çok güzel olmuş."
Yandan yandan Yiğit'i dürttüm.
"Hadi canım kardeşim gidelim." Diye işi kurtarmaya çalıştığımda bu sefer tüm aile tekrar bana döndü.
Yine ne yaptım amına koyayım!
"K-kardeşim mi?"
Ben niye bu kadar rezildim ya.
"He kardeşim gerizekalı kalk artık şurdan!" Yiğit'i tabiri caize sürükleyerek yemek odasından çıkardım.
O değilde ben napıcam lan? Harbi sıçtım amına koyayım!
