Camdan denizi izleyip kahvemi yudumlarken tek bir şeyi sorguluyordumNeden hayatım bu kadar zor olmak zorunda. Gerçekten neden.
Her zaman babacı bir kızdım, babam bu dünyadaki en sevdiğim kişiydi. Küçükken her cumartesi brilikte lunaparka giderdik pamuk şeker yiyip dönme dolaba binerdik. Keşke o günlerde kalabilseydim. Polis memuruydu ve maalesef masa başında değil sahadaydı. 9 yaşımdayken korktuğum başıma geldi, babamın vuruluma haberi. Annemle koşarak hastaneye gittik durumu kötüydü ameliyata alınmıştı. Ameliyathanenin önünde ne kadar bekledik bilmiyorum ama bana bir ömür gibi geldi. Doktor içerden çıktığında ve ağzından o acımasız ve ölüm kadar soğuk "Maalesef hastayı kaybettik" sözleri çıktığında tam anlamıyla yok olmak istedim. Dünyam başıma yıkılmıştı nefes alamadığımı hissettim kulaklarımda hastayı kaybettik sözleri yankılanıyordu oturup ağlamak hatta ölmek istedim ama bu düşüncelerim çok uzun süremedi çünkü annemin yakarışları kulağıma dolmaya başladı. Kendi acımı unutarak anneme destek olmaya çalıştım günlerce ama annem ruh gibiydi ben yinede sabırla kendine gelip maddi sorunlarımıza çözüm arayacağı ve birbirimize destek olacağımız zamanları bekledim, asla o zamanlar gelmedi. Başta kendi kendime evde yemek yapmaya çalıştım annemle konuşmaya onu mutlu etmeye çalıştım ama salonda oturup sadece karşıya bakıyor, bazen ağlıyordu. Evde yemek yapıcak malzemeler bitince babamın çekmecesinden ağlayarak para alıp annemin yanına gitmiştim "Ben şimdi markete gidicem ve gelince sana yemek yapacağım. Annecim seni çok seviyorum" Annem günler sonra bana baktı ve sarıldı. Kendimi ne kadar mutlu hissettiğimi hatırlıyorum o an sonunda demiştim içimden annem beni hatırladı. Sevinçle markete gittim ve paramızı dikkatli harcamamız gerekmesine rağmen bir sürü çikolata da aldım annemin konuşmasını kutlamak için. Eve geldiğimde gördüğüm görüntüyle hayatım gerçekten bitmişti, annem kanlar içinde yerde yatıyordu. Bileklerinden akan kanları gördüğümde öyle pbir şok içindeydimki kıpırdayamadım bile. Şoku atlattığım an anne diye bağırdığımı ve ona koştuğumu hatırlıyorum.Sonrasına komşuların gelişi ve ambulansa biniş anımız bulanık ama yanıma sosyal hizmetler görevlisi gelip beni yetimhaneye götürüşünü çok net hatırlıyorum. "Artık evin burası" demişti bana kabullenmek istemedim başta her gece evime gitmek için kaçmaya çalıştım, eve döndüğümde tekrar o mutlu aileme dönücem sandım. Her seferinde bekçi kolumdan tutup müdirenin odasına götürüdü beni ve hep aynı ceza, karanlık kilerde sabaha kadar tek başıma. Bir süre sonra idrak ettim hiç bir şeyin değişmeyeceğini ve asla aileme dönemeyeceğimi. Denizle yetimhanede tanıştık yemeğe inmediğim zamanlarda bana kendi yemeğinden getirirdi
, yemeğini birlikte yerdik. Başta yemekleri sonra bütün hayatımızı paylaşmaya başladık, o benim her şeyimi bilen tek kişiydi. Sadece arkadaş değil kardeş olduk , sırdaş olduk. 18 yaşımıza bastığımızda o zamana kadar çalışıp para biriktirmiştik bunu ailemizden kalan parayla ve sattığımız evlerimizin parasıyla birleştirip yetimhaneden kurtulup bir ev aldık. Her zaman resime,sanata ilgili olmuştum yetenek sınavıyla özel bir üniversitenin grafik tasarım bölümüne girdim Denizse her zaman sayısalda başarılıydı ve üniversite sınavında benim aksime çok iyi bir sonuç elde etti. Benim gibi özel bir üniversite tam burslu yazılım okudu. Şu an da ikimizde çalışıyorduk ve geçimimizi sağlayabiliyorduk.
Ben bunları düşünürken Deniz arkmadan sırtıma atladı "Çıkıyoruz değil mi" bugün birlikte hastaneye gidicektik biraz gergindim ama her şeyi hallettiğim gibi bunuda halledecektim.
Hastaneye vardığımızda Denizle saçma bir sohbet içerisindeydik ketçap mı kız mayonez mi evet tartışma konumuz buydu. "Ketçap kesinlikle kız abi" "Hayııııır bir kere mayonezin ağırlığı var çok dişil"
Evet dışardan salak gibi görünüyoruz biliyorum.
İçeri girdiğimizde bu inanılmaz seviyeli sohbetimiz kestik ve randevu saatine kadar kafeteryada oturmaya karar verdik. Kahvelerimiz alıp oturduğumda gördüğüm tanıdık yüzle Denizi dürttüm.