29/08/2020
Alarmın sesiyle kalktım,banyoya girdim ve kahvaltı ettim hemen üstümü giyinip çıktım.
Bu gün doktora gitmem gerekiyor du bu aralar anlamsız bir şekilde çok kilo vermiştim ve bi kaç gün önce çok ateşim çıkmıştı ve artık doktora gitme zamanım gelmişti otobüse bindim ve bir kafeye gittim dikkatli bir şekilde dekupe yaparken bi anda başıma feci bir ağrı girdi. Hemen bilgisayarı çantama koyup kafeden kalktım bu arada söylemeyi unuttum ben grafik tasarım mezunuyum ve şu anda bir firmada online olarak çalışıyorum .Randevu saatine kadar bahçede oturdum.Saat gelince oturduğum banktan kalktım ve bi otobüse binip hastaneye gittim.
Doktorla konuşmak için bekliyordum.sonunda konuşmak için çağırlıdım
"Hoş geldiniz Nefes Hanım,nedir probleminiz?"
"Hoş buldum,benim bu sıralar çok hızlı bi şekilde kilo veriyorum ve bi kaç gün önce ateşim çok yükseldi,bu gün de buraya gelmeden önce keskin bir şekilde başım ağrıdı"
"Pekala bi kaç tahlil istiyicem onları yaptırın sonra yine konuşuruz"
"Tamamdır"
Tahlilleri yaptırmıştım sonuçların çıkmasını bekliyordum.Oturmuş beklerken önümden koşarak biri geçti çok önemsemedim açıkçası sonuçta hastane burası.
"Nefes hanım doktor bey sizi bekliyor"
"Geliyorum hemen"
Odaya girdim ve direkt moralim düştü çünkü doktor endişeli gözüküyordu.
"Buyrun oturun"
" Ciddi bir sorun mu var doktor bey"
"Nefes hanım maalesef size pek iyi haberlerim yok, belirtilerden şüphelenmiştim açıkçası ama sizden istediğim tahlil ve testler üzgünüm ama beni haklı çıkardı. Nefes hanım siz kanserisiniz."
Duyduklarım beynimin içinde yankılandı. Nefes alamadığımı hissettim bir an, sanki oksijen ciğerlerime inmemişti. Kulaklarımda bir çınlama sesi duydum doktor bir şeyler söylüyordu ama anlamıyordum ayağı kalkıp gitmek istedim ama gözüm kararmaya başladı, şiddetli bir baş dönemesi ve-
Nerdeydim ben, ne olmuştu diye düşürken anılar beynime doldu, kanserdim
Kapı açıldı içeri doktor girdi bana erken teşhis konulduğu için tedavi olabileceğimden bahsetti bu tabiki bir ümitti benim için. Doktor bana "sadece biraz dişinizi sıkmanız gerekiyor" demişti öyle yapıcaktım iyileşmek için sonuna kadar savaşacaktım, pes etmeyecektim. Bu kanserin sebebi beynimdeki bir tümör müş ve ameliyatla alınması gerekiyor muş fakat ameliyattan sonra düzenli ilaç kullanmam ve 1 yıl boyunca ayda bir kez kemoterapi almam gerekiyor muş, Ayrıca ameliyattan önce bir 4 ay boyunca buraya gelipte tedavi görmeye başlamam gerekiyor muş çünkü bu sayede tümör olabildiğince küçülebilirmiş ve buda ameliyatı kolaylaştırırmış. Açıkçası saçlarımın döküleceğini bilmek canımı çok sıkmış gözlerimi doldurmuştu ama iyileştikten sonra tekrar uzardıki sonuçta kökü bende. İlk tedaviyi 2 gün sonra almak için hastaneye gelecektim. Doktorla bütün detayları konuştuk. Şu an da hastanenin kafeteryasında yalnız başıma oturuyorum çalışan ve benden başka kimse yok ağlamaktan gözlerim kızarmış vaziyette oturuyorum ve kendimi motive etmeye çalışıyorum. Yani tamam kanser olabilirim ama ben çok güçlüyüm ve iyileşicem, bunu atlatıcam. Diye düşünürken içeri bir adam girdi perişan haldeydi bir anda karşımdaki masaya oturdu ve ağlamaya başladı. Görünce kalbim sızladı, belki oda kanser olduğunu öğrenmişti.
Kalkıp yanına gittim ve ona sarıldım, evet bir anda tanımadığım ve hayatımda ilk kez gördüğüm hatta belki bir daha görmeyeceğim bir insana sarıldım çünkü ben bunu öğrendiğimde birinin bana sarılmasına çok ihtiyaç duymuştum ama yalnızdım. Şu hayatta tek bir ailem tek bir arkadaşım vardı oda Deniz o benim her şeyim herkesimdi. Adam ona sarılınca daha şiddetli ağlamaya başladı, bende daha sıkı sarıldım. İçeri biri girdi ve yanımıza geldi " kusuruna bakmayın kötü bir haber aldı"
" sorun değil ben sarıldım zaten" tanımadığım diğer adam ilk tanımadığım adamı kaldırdı ve yaka paça çekiştirerek çıkarttı bende kafeteryada yine yalnız kaldım.
Eve girdiğimde salonda oturan Denizi gördüm televizyondan dizi izliyordu " Şükür geldin Nefes bak varya bu dizi çok iyi kesin izle" bana bakmadan konuşuyordu gözlerim dolu ağlamamak için yumruklarımı sıkıyordum
"Bu adam varya eşini aldatmış sonrada onu başka biri- Nefes? Noldu iyi misin" koşarak yanıma geldi ve bana sarıldı hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım o benim güvenli bölgemdi, her şeyimdi. Ben ağlarken sessizce saçlarımı okşadı sakinleştikten sonra ona döndüm " Sana bir şey söylemem gerekiyor" endişeli bakıyordu "Nefes sorun ne, noluyor? Beni endişelendiriyorsun" derin bir nefes aldım zor bir konuşma olucağı belliydi. " Bak son zamanlarda kendimi kötü hissediyordum biliyorsun şimdi doktordan çıktım ve..." cümlemi bitirmekte zorlanıyordum ahh duyunca benden çok üzülücek. Deniz bana ağlayacak gibi bakıyordu korktuğu belliydi. "Deniz ben kanserim"
Gözlerindeki o yıkımı gördüm ve kalbim artık daha çok acıyor.